Το νέο λύκειο- η πρόταση του υπουργείου

Νέο Λύκειο: Μετά το «Νέο Σχολείο» και πριν το «Νέο ΑΕΙ»

Παρουσιάζουμε σήμερα τις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας για το «Νέο Λύκειο».

Στη διαμόρφωση τους έχουν ληφθεί υπόψη :

·         Οι μελέτες  του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

·         Το πόρισμα του Εθνικού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας υπό τον

κ. Μπαμπινιώτη.

·         Το σύνολο των προτάσεων που έχουν κατατεθεί στο ΕΣΥΠ.

·         Τα   πορίσματα συνεδρίων της ΟΛΜΕ.

·         Τα συμπεράσματα της  μελέτης PISA του  O.Ο.Σ.Α.

·         Τα προγράμματα σπουδών πολλών ευρωπαϊκών χωρών

·         Οι σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες και η σημερινή πραγματικότητα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα συνολικά και στο Λύκειο ειδικότερα.

·         Ο λυκειακος χάρτης της χώρας και το ανθρώπινο δυναμικό που υπηρετεί σήμερα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Για την πρόταση αυτή  - που αύριο καταθέτουμε στο Εθνικό Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, υπό τον κ. Καζάζη – δούλεψαν μάχιμοι εκπαιδευτικοί, με εμπειρία στο Ελληνικό Λύκειο, στο ΙΒ αλλά και σε άλλες χώρες, καθώς και ακαδημαϊκοί με ειδική γνώση στο θέμα.

Όπως πολλές φορές έχω  πει,  δεν προωθούμε μια ακόμη «αλλαγή για την αλλαγή» και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να περιοριστώ   σε επιμέρους βελτιωτικές κινήσεις, όμως όλοι οι δείκτες επιβεβαιώνουν το κοινό αίσθημα: Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πάσχει!

Δεν προάγει την κριτική σκέψη.

Δεν ξεχωρίζει τα χρήσιμα και ταλαιπωρεί τον μαθητή,  με πολλά επουσιώδη και περιττά.

Δεν αξιοποιεί σωστά το εκπαιδευτικό  μας   υψηλής στάθμης δυναμικό και τις υπαρκτές υποδομές.

Έχει μετατρέψει τις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου, σε «παρακολούθημα» των φροντιστηρίων.

Και για το δεδομένο αποτέλεσμα, στοιχίζει πολύ ακριβά και για τον Έλληνα  φορολογούμενο και για τον κάθε γονιό χωριστά.

Μερικά στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν  το πρόβλημα αλλά και τις δυνατότητες που υπάρχουν και  δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.

Το Λύκειο σήμερα έχει

·       ως προς το διδακτικό  προσωπικό:

o   εκπαιδευτικούς πολύ υψηλής επιστημονικής εξειδίκευσης (το 34.7% των έχουν πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα (μετεκπαίδευση στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, κατοχή δεύτερου πτυχίου ανώτατης εκπαίδευσης, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης Master ή Διδακτορικό)

o   την καλύτερη αναλογία μαθητών/διδάσκοντα (8,5:1) ανάμεσα σε όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ.

·         ως προς τον αριθμό σχολικών μονάδων:

o   Στην Ελλάδα λειτουργούν 1297 σχολικές μονάδες Ενιαίων Λυκείων, Αντίστοιχα στην Φιλανδία ( πληθ. 5.300.000) λειτουργούν 448 μονάδες και στην Πορτογαλία (πληθ. 10.600.000) 822 μονάδες. Δηλαδή στην Ελλάδα 1 μονάδα ανά 8.700 κατοίκους, στην Φινλανδία  1 ανά 11.900 και στην Πορτογαλία 1 ανά 12.900. 

·         ως προς το επίπεδο υλικοτεχνικής υποδομής:

o    πολύ ικανοποιητικό επίπεδο (το 91.4% των Λυκείων διαθέτουν εργαστήρια Φυσικής-Χημείας, το 97.2% διαθέτει εργαστήρια Πληροφορικής, το σύνολο των υπολογιστών που υπάρχουν στα Λύκεια είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο εκ των οποίων το 91.4% με ευρυζωνική σύνδεση και επίσης) σχεδόν όλα τα Λύκεια (98.5%) εργάζονται με πρωινό ωράριο,

·         ως προςτην επιλογή γενικού Λυκείου η επαγγελματικού Λυκείου:

o   σήμερα μόλις 1 στους 4 ή 5 περίπου έλληνες μαθητές κατευθύνεται στο τεχνικό-επαγγελματικό λύκειο. Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με ό,τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες όπου οι μισοί και πλέον μαθητές κατευθύνονται στον τεχνικο-επαγγελματικό κλάδο της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η τάση αυτή οδηγεί στην ανάγκη για πλήρη αναμόρφωση του τεχνικού-επαγγελματικού Λυκείου στη χώρα μας, ώστε να καταστεί μια αξιόπιστη και ελκυστική λύση για τους μαθητές. Προς την κατεύθυνση αυτή θα κινηθούμε άμεσα το αμέσως προσεχές διάστημα

·         ως προς τα προγράμματα σπουδών:

o   Στην Ελλάδα υπάρχει ο μέγιστος κατακερματισμός του σχολικού χρόνου με υπερβολικά μεγάλο αριθμό μαθημάτων στο λύκειο (49 μαθήματα), όταν στη Γαλλία είναι 26, στην Ισπανία 24, στην Ιταλία 30,  και ξεχωρίζει η Κύπρος με 44 . Στα 49 περιλαμβάνονται και 8 μονόωρα.   Η κατάσταση αυτή  αφενός δεν επιτρέπει  την εμπέδωση ύλης  αφετέρου, ακυρώνει τον  παιδαγωγικό ρόλο των εκπαιδευτικών που σε ελάχιστο χρόνου προσπαθούν να καλύψουν μια υπερφορτωμένη και εγκυκλοπαιδικού τύπου ύλη

·         ως προς την αποτελεσματικότητα:

o   οι ακαδημαϊκές επιδόσεις των μαθητών αποτελούν ένα σημαντικό κριτήριο αξιολόγησης . Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA(2009) του ΟΟΣΑ δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Σε σύνολο 34 χωρών, οι μαθητές μας κατατάσσονται στην 26^η θέση στην Γλώσσα, στην 31^η θέση στα Μαθηματικά, και στην 32^η θέση στις Φυσικές Επιστήμες

o   Ένας άλλος αρνητικός δείκτης είναι τα υψηλά ποσοστά χαμηλής βαθμολογίας στις εισαγωγικές εξετάσεις σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Με βάση τα στοιχεία της τελευταίας τετραετίας τα ποσοστά των εξεταζομένων με βαθμολογία κάτω του 10 συνολικά  (σε παρένθεση τα ποσοστά κάτω του 5) έχουμε παραδείγματα όπως:  Ιστορία Γενικής Παιδείας  σε ποσοστό 45%-60%  (23%-33%), Αρχαία Ελληνικά Θεωρητικής κατεύθυνσης  σε 40% - 50% (17% - 23%) , Ιστορία θεωρητικής κατεύθυνσης σε 45% - 50% (20% -25%), Μαθηματικά Τεχνολογικής κατεύθυνσης ΙΙ σε ποσοστό 60% - 75% (40% - 50%) Φυσική Τεχνολογικής κατεύθυνσης ΙΙ σε 55% - 65% (25% - 30%)

  

• ως προς τον Έλληνα μαθητή και μαθήτρια:

 Οι Έλληνες έφηβοι είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες.

·         ως προς το κόστος:

               Η εμπέδωση       σε κάθε οικογένεια της αντίληψης ότι το φροντιστήριο αλλά και η        εξωσχολική βοήθεια του μαθητή είναι απολύτως αναγκαία για την είσοδο του στην             τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν οδηγήσει στην απαξίωση του λυκείου , στο      φαινόμενο της αποχής από το δημόσιο σχολείο αλλά της συστηματικής   παρακολούθησης των ιδιωτικών μαθημάτων .

               Η αλλαγή αυτής της κατάστασης αποτελεί  ευθύνη και πρόκληση πολιτεία και                εκπαιδευτικούς  

               Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ η μέση ετήσια δαπάνη των            οικογενειών για τα φροντιστήρια ανέρχεται σε περίπου 900 εκατομμύρια € (εκ των             οποίων τα δυο τρίτα α για φροντιστήρια και το ένα τρίτο για ιδιαίτερα μαθήματα).

Το «Νέο Λύκειο» πρέπει να αποκαταστήσει  όχι μόνο την σωστή και πλήρη  λειτουργία  του.

Πρέπει να αποκαταστήσει την ισορροπία στη ζωή των εφήβων. 

Πρέπει να κάνει «φυσιολογική» τη ζωή τους και τη ζωή των γονιών τους.

Ο έφηβος έχει δικαίωμα στη Γνώση,  αλλά έχει δικαίωμα και στη ζωή !!!

Στον ελεύθερο χρόνο,  στη δημιουργία, στη συμμετοχή.

Το Λύκειο δεν είναι απλά ο προθάλαμος  του πανεπιστημίου ή του ΤΕΙ.

Είναι μια αυτόνομη εκπαιδευτική μονάδα όπου :

-  ο νέος  έχει πρόσβαση στη γνώση και ταυτόχρονα αναπτύσσει την κριτική του ικανότητα

-  διαμορφώνεται η συνείδηση του ενεργού πολίτη

-  ενδυναμώνονται οι αξίες της συλλογικότητας  και της αλληλεγγύης , ο σεβασμός στον άλλο

-  προετοιμάζεται ο νέος για το επόμενη βαθμίδα με ήρεμο και οργανωμένο εντός  του σχολείου τρόπο.

-  Λίγα μαθήματα  με επαρκή αριθμό ωρών διδασκαλίας  στο Σχολείο μπορούν να προετοιμάσουν πλήρως τον μαθητή να επενδύσει εκεί  που έχει κλίση.

-  Η μορφή και το είδος των εξετάσεων  θα έχουν διαφορετικά και καινοτομικά στοιχεία  που δεν θα απαιτούν αποστήθιση και  αντιγραφή.

-  Η οργάνωση του Λυκείου θα συζητηθεί ανεξάρτητα από το σύστημα των εξετάσεων, για το οποίο ισχύουν οι βασικές αρχές που έχουν διατυπωθεί, και θα συζητηθούν αφού έχει ολοκληρωθεί η συζήτηση για το λύκειο.

Το «Νέο Λύκειο» που προωθούμε :

1. Δεν αποτελεί  μια ακόμη επιμέρους  ρύθμιση ,αλλά εντάσσεται στο συνολικό σχεδιασμό αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος .  

a.       Με νέα προγράμματα σπουδών από το Δημοτικό,

b.      Χωρίς περιττές επαναλήψεις και επικαλύψεις στην διδακτέα ύλη

c.        Με την εισαγωγή ξένης γλώσσας και πληροφορικής από την πρώτη Δημοτικού και πτυχίο Δημοσίου στην Γ’ Γυμνασίου.

d.      Με μαθήματα φιλαναγνωσίας, εικαστικών , θεάτρου, μουσικής κλπ.

e.      Με την οριζόντια παρέμβαση του ψηφιακού σχολείου, που αξιοποιεί σύγχρονες δυνατότητες,  από την βιβλιοθήκη όλων των βιβλίων  Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου, μέχρι την υποδειγματική διδασκαλία και το ψηφιακό φροντιστήριο.

Στοιχεία  που μας επιτρέπουν μια άλλη αντίληψη για τη λειτουργία  του Λυκείου και  ένα διαφορετικό περιεχόμενο σπουδών.

Στην κατεύθυνση αυτή :

-  Η  Α’ Λυκείου  είναι πλήρως μια  τάξη γενικής παιδείας  και λειτουργεί ως   τάξη – «γέφυρα» ανάμεσα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο.

-  Η Β’ και Γ’ Λυκείου παρέχει  προοδευτικά  περισσότερη  εμβάθυνση και εξειδίκευση ως συμπλήρωμα μιας εντατικής  γενικής παιδείας με  μικρό αριθμό βασικών μαθημάτων.

-  Ο Μαθητής γίνεται συνειδητός Έλληνας Πολίτης του κόσμου. Με γνώση και υπερηφάνεια για την ιστορία και τον πολιτισμό μας, μαθαίνει να ζει και προοδεύει μέσα στο σύγχρονο και ανταγωνιστικό  περιβάλλον, μέσα και έξω από την χώρα.

-  Εισάγεται για πρώτη φορά η ερευνητική εργασία ως διακριτή ενότητα του προγράμματος σπουδών, όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τηςευρωπαϊκές χώρες στη βαθμίδα αυτή. Πρόκειται για ομαδικές ερευνητικές εργασίες που ανοίγουν τους  ορίζοντες αναζήτησης και παράλληλα προάγουν την συλλογικότητα και συνεργασία.

-  Παρέχεται εντός του κυρίως προγράμματος του σχολείου η δυνατότητα παρακολούθησης επιπλέον διδακτικών ωρών σε επιλεγμένα μαθήματα (μαθήματα εμβάθυνσης) άμεσου ενδιαφέροντος του μαθητή αλλά και στήριξης της προετοιμασίας .

Ο σύλλογος διδασκόντων του 46 γυμνασίου Αθηνών, για τη συρρίκνωση της σχολικής χρονιάς

Με έκπληξη εμείς οι λειτουργοί της εκπαίδευσης πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ την ημερομηνία έναρξης των Πανελλήνιων Εξετάσεων (12/5) που συμπαρασύρει μαζί της – ως μη όφειλε- κάθε άλλο προγραμματισμό στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Ειδικά για τα Γυμνάσια όλης της χώρας αυτό μεταφράζεται σε λήξη του διδακτικού έτους στις 6/5(!!!!), σε ανατροπή των προγραμματισμών των μαθημάτων χιλιάδων εκπαιδευτικών και σε παρεμπόδιση αν όχι ματαίωση πολιτιστικών ημερίδων/διημέρων που σχεδιάζονται την περίοδο αυτή σε εκατοντάδες σχολεία.

Αναρωτιόμαστε: Όλα αυτά δεν έχουν για το υπουργείο την παραμικρή σημασία;

Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι οι ρυθμίσεις αυτές φέτος (όπως και πέρσι) έγιναν με γνώμονα την εξοικονόμηση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ με τη μη καταβολή αμοιβών για εξαιρέσιμες (Σαββατοκύριακα, θερινές διακοπές) στο προσωπικό που απασχολείται στις εξετάσεις, θα θέλαμε να δηλώσουμε τα εξής:

Μας θλίβει βαθύτατα και μας εξοργίζει η διαφαινόμενη έλλειψη σεβασμού από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας προς ό,τι πιο ουσιαστικό συντελείται μέσα στα σχολεία μας – και αυτό δεν είναι άλλο από τις διδακτικές –μαθησιακές διαδικασίες.

Επιτέλους, ποιος αποφάσισε και με ποιο δικαίωμα ότι το σχολείο λειτουργεί χάριν των εξετάσεων και μόνο;

Δεν μας διαφεύγει το γεγονός της σκληρής δημοσιονομικής πραγματικότητας της χώρας και δεν διαφωνούμε κατ’ αρχήν με την προσπάθεια εξορθολογισμού των δαπανών.

Όμως, πόσο ορθολογικό είναι εντέλει να στερούμε ένα μήνα μαθημάτων από τους μικρούς μαθητές και παράλληλα να κρατάμε σε κατάσταση ημι-απασχόλησης και ετερο-απασχόλησης τις χιλιάδες των καθηγητών των Γυμνασίων της χώρας από τις 6/5 ως τις 30/6 που αρχίζουν τυπικά οι καλοκαιρινές μας διακοπές;;

Και πόσο μακριά μπορεί να πάει μια χώρα που κατασπαταλά με τέτοιο βάρβαρο τρόπο τους ανθρώπινους πόρους της;;;

Ο σύλλογος διδασκόντων του 46 γυμνασίου Αθηνών

Προσυπογράφω

H Ποσδεπ για το νέο λύκειο

Θέμα: Σχετικά με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του Υπουργείου Παιδείας
για το νέο Λύκειο

Οι αλλαγές στο Λύκειο που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο
Παιδείας και θα ισχύσουν από τον ερχόμενο Σεπτέμβρη
μαρτυρούν την έλλειψη επιστημονικά τεκμηριωμένου σχεδίου για
τη συνολική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και
ιδιαίτερα της βαθμίδας του Λυκείου. Παράλληλα, είναι παράδειγμα
υλοποίησης εκπαιδευτικών αλλαγών όχι απλά με ελάχιστο κόστος
αλλά με μεγάλη μείωση των απαιτούμενων δαπανών. Δεν μπορεί
να ερμηνευθεί διαφορετικά η επιστροφή, μετά από πολλές
αμφιταλαντεύσεις και επιμέρους αναγγελίες, σε επιλογές και
προτάσεις του παρελθόντος, οι οποίες έχουν οδηγήσει στη
σημερινή υποβάθμιση του Λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής
βαθμίδας.
Πιο συγκεκριμένα, η επιστροφή στο μοντέλο των τεσσάρων
εξεταζόμενων μαθημάτων, σε συνδυασμό με την έλλειψη
ουσιαστικών αλλαγών στα αναλυτικά προγράμματα και στο
διδακτικό υλικό, θα οδηγήσει στη διαιώνιση της λειτουργίας του
Λυκείου ως πεδίου εξεταστικού ανταγωνισμού και ως προθαλάμου
εισαγωγής στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα με προφανή τη
διόγκωση της παραπαιδείας.
Παράλληλα, θετικές παράμετροι των προτάσεων αυτών, όπως ο
καθορισμός συντελεστών στα εξεταζόμενα μαθήματα από τα ΑΕΙ,
ή η ένταξη της επιστημονικής εργασίας στο Λύκειο, υπονομεύονται
από την απουσία προσδιορισμού των κριτηρίων πρόσβασης στα
ΑΕΙ η πρώτη, και από την έλλειψη σχεδιασμού επιμόρφωσης των
εκπαιδευτικών που θα κληθούν να υλοποιήσουν τις αλλαγές αυτές,
η δεύτερη. Είναι προφανές ότι χωρίς την απαραίτητη επιμόρφωση
με στόχο την αλλαγή των διδακτικών μεθοδολογιών και πρακτικών
δεν υπάρχει δυνατότητα εισαγωγής της επιστημονικής εργασίας
στο Λύκειο.
Απογοητευτικό για την πολιτική του Υπουργείου είναι το είδος του
πολίτη που επιθυμεί να διαμορφώσει, όπως προφαίνεται από τη
διατήρηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Λύκειο, και
μάλιστα όσες ώρες και το μάθημα της Ιστορίας, την ίδια στιγμή
που δεν συμπεριλαμβάνεται στα «υποχρεωτικά» η ενασχόληση
των νέων με τις τέχνες και τον πολιτισμό.
Από ένα Λύκειο πολύπλευρης καλλιέργειας και σύγχρονων
προσεγγίσεων για την επιστήμη, την ιστορία και τον πολιτισμό που
ζητούμε ως επιστημονική κοινότητα, μεταβαίνουμε σ’ ένα Λύκειο
δήθεν «εμβάθυνσης», αλλά ουσιαστικά αναπαραγωγής των ίδιων
γνωστικών και μαθησιακών αποτελεσμάτων που διαπιστώνουμε
ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι τις τελευταίες δεκαετίες.

Το Λύκειο σήμερα έχει

·       ως προς το διδακτικό  προσωπικό:

o   εκπαιδευτικούς πολύ υψηλής επιστημονικής εξειδίκευσης (το 34.7% των έχουν πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα (μετεκπαίδευση στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, κατοχή δεύτερου πτυχίου ανώτατης εκπαίδευσης, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης Master ή Διδακτορικό)

o   την καλύτερη αναλογία μαθητών/διδάσκοντα (8,5:1) ανάμεσα σε όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ.

·         ως προς τον αριθμό σχολικών μονάδων:

o   Στην Ελλάδα λειτουργούν 1297 σχολικές μονάδες Ενιαίων Λυκείων, Αντίστοιχα στην Φιλανδία ( πληθ. 5.300.000) λειτουργούν 448 μονάδες και στην Πορτογαλία (πληθ. 10.600.000) 822 μονάδες. Δηλαδή στην Ελλάδα 1 μονάδα ανά 8.700 κατοίκους, στην Φινλανδία  1 ανά 11.900 και στην Πορτογαλία 1 ανά 12.900. 

·         ως προς το επίπεδο υλικοτεχνικής υποδομής:

o    πολύ ικανοποιητικό επίπεδο (το 91.4% των Λυκείων διαθέτουν εργαστήρια Φυσικής-Χημείας, το 97.2% διαθέτει εργαστήρια Πληροφορικής, το σύνολο των υπολογιστών που υπάρχουν στα Λύκεια είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο εκ των οποίων το 91.4% με ευρυζωνική σύνδεση και επίσης) σχεδόν όλα τα Λύκεια (98.5%) εργάζονται με πρωινό ωράριο,

·         ως προςτην επιλογή γενικού Λυκείου η επαγγελματικού Λυκείου:

o   σήμερα μόλις 1 στους 4 ή 5 περίπου έλληνες μαθητές κατευθύνεται στο τεχνικό-επαγγελματικό λύκειο. Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με ό,τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες όπου οι μισοί και πλέον μαθητές κατευθύνονται στον τεχνικο-επαγγελματικό κλάδο της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η τάση αυτή οδηγεί στην ανάγκη για πλήρη αναμόρφωση του τεχνικού-επαγγελματικού Λυκείου στη χώρα μας, ώστε να καταστεί μια αξιόπιστη και ελκυστική λύση για τους μαθητές. Προς την κατεύθυνση αυτή θα κινηθούμε άμεσα το αμέσως προσεχές διάστημα

·         ως προς τα προγράμματα σπουδών:

o   Στην Ελλάδα υπάρχει ο μέγιστος κατακερματισμός του σχολικού χρόνου με υπερβολικά μεγάλο αριθμό μαθημάτων στο λύκειο (49 μαθήματα), όταν στη Γαλλία είναι 26, στην Ισπανία 24, στην Ιταλία 30,  και ξεχωρίζει η Κύπρος με 44 . Στα 49 περιλαμβάνονται και 8 μονόωρα.   Η κατάσταση αυτή  αφενός δεν επιτρέπει  την εμπέδωση ύλης  αφετέρου, ακυρώνει τον  παιδαγωγικό ρόλο των εκπαιδευτικών που σε ελάχιστο χρόνου προσπαθούν να καλύψουν μια υπερφορτωμένη και εγκυκλοπαιδικού τύπου ύλη

·         ως προς την αποτελεσματικότητα:

o   οι ακαδημαϊκές επιδόσεις των μαθητών αποτελούν ένα σημαντικό κριτήριο αξιολόγησης . Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA(2009) του ΟΟΣΑ δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Σε σύνολο 34 χωρών, οι μαθητές μας κατατάσσονται στην 26^η θέση στην Γλώσσα, στην 31^η θέση στα Μαθηματικά, και στην 32^η θέση στις Φυσικές Επιστήμες

o   Ένας άλλος αρνητικός δείκτης είναι τα υψηλά ποσοστά χαμηλής βαθμολογίας στις εισαγωγικές εξετάσεις σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Με βάση τα στοιχεία της τελευταίας τετραετίας τα ποσοστά των εξεταζομένων με βαθμολογία κάτω του 10 συνολικά  (σε παρένθεση τα ποσοστά κάτω του 5) έχουμε παραδείγματα όπως:  Ιστορία Γενικής Παιδείας  σε ποσοστό 45%-60%  (23%-33%), Αρχαία Ελληνικά Θεωρητικής κατεύθυνσης  σε 40% - 50% (17% - 23%) , Ιστορία θεωρητικής κατεύθυνσης σε 45% - 50% (20% -25%), Μαθηματικά Τεχνολογικής κατεύθυνσης ΙΙ σε ποσοστό 60% - 75% (40% - 50%) Φυσική Τεχνολογικής κατεύθυνσης ΙΙ σε 55% - 65% (25% - 30%)

  

 από το υπουργείο Παιδείας

ΜΕΤΑ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ

Του συνταξιούχου δάσκαλου Κουκουθάκη Σπύρου

Με αφορμή την εξαγγελία της απεργίας στην Α/θμια και Β/θμια εκπαίδευση, την μετά παρρησίας άποψη του καθηγητή κυρίου Άγγελου Ράπτη με θέμα «Τα μεγάλα σχολεία δεν αποτελούν λύση…» και σε συνδυασμό με την επιστολή της κυρίας Χριστίνας Χριστοφάκη (Πρώην υποψήφιας δημάρχου Σαρωνικού) προς την υπουργό Παιδείας, μετά την ανακοίνωση της συγχώνευσης του Γυμνασίου Κουβαρά με 46 μαθητές, με αυτό των Καλυβίων σε απόσταση 2 χιλιομέτρων, σε ένα Γυμνάσιο μεγαλύτερης δυναμικότητας με 23 μαθητές ανά τμήμα, όπως και για τα όσα ακολούθησαν και ακούγονται από τα τοπικά ΜΜΕ με προκάλεσαν να καταθέσω την άποψή μου για τα δρώμενα στο χώρο της Παιδείας.

Προσωπικά εκτιμώ πως μόνο στην Ελλάδα μπορεί κανείς να δει τέτοιες στρεβλώσεις να υποστηρίζονται σθεναρά από συνδικαλιστικές συντεχνίες, πολιτικές δυνάμεις και ανενημέρωτους γονείς και κηδεμόνες.

Με τρομάζουν εικόνες κατευθυνόμενων μαθητών να καταλαμβάνουν σχολεία και γραφεία της Εκπαίδευσης και να προπηλακίζουν τους θεσμικούς φορείς, με συνοδούς και ενορχηστρωτές κάποιους γονείς, καθηγητές και αιρετούς τοπικούς άρχοντες, για να μην καταργηθούν ή συγχωνευθούν προβληματικά σχολεία με παρακείμενα μεγαλύτερης δυναμικότητας.

Δε σας κρύβω πως ανησυχώ για το αύριο της Παιδείας μας, όταν βλέπω παιδιά λυκείου να εκβιάζουν με απεργία πείνας την πολιτεία, όπως ακριβώς συνέβαινε με τους αλλοδαπούς μετανάστες, καθοδηγούμενοι από πολιτικάντηδες, ευαίσθητους και αγανακτισμένους πολίτες, που προφανώς προσχώρησαν στη λογική: «Κάθε περιοχή και πανεπιστήμιο, κάθε πόλη και σχολή», όχι βέβαια για να αναβαθμίσουμε την εκπαίδευση αλλά για να λειτουργούν οι καφετέριες και να νοικιάζονται τα σπίτια. Το αποκορύφωμα της τελευταίας καινοτομίας στη εκπαίδευση ήταν να έχουμε επιτυχόντες με λευκές κόλλες, προς δόξαν της εκπαίδευσης και για να μη χαλάσουμε και το χατίρι των προοδευτικών δυνάμεων και αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης για να μην πέσει ο τζίρος των τοπικών αγορών.

Αυτή την εκπαίδευση κύριοι θέλετε; Γιατί με τόσο πάθος εναντιώνεστε στην όποια αναβάθμισή της;

Απευθύνομαι σε όλους σας, να δηλώσετε, αν υπερασπίζεστε τα ολιγοθέσια σχολεία για να διατηρήσετε τις οργανικές θέσεις, ή θα συνταχτείτε με το νέο πολυδύναμο σχολείο για να υπηρετηθούν οι σκοποί της εκπαίδευσης και να αναβαθμιστεί η παιδεία.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να παλεύω πριν 27 χρόνια για πολυδύναμα σχολεία «ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ» τα λέγαμε τότε, για να πετύχουμε την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού και κυρίως για να υπάρξουν ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης και για τα παιδιά της υπαίθρου.

Συνάδελφοι συνδικαλιστές, η αλήθεια είναι αδήριτη και σας εκθέτει ανεπανόρθωτα, η αναβάθμιση, πέραν της αύξησης των πόρων χρειάζεται πολύ πιο τολμηρά μέτρα από αυτά που εξήγγειλε η υπουργός παιδείας με το νέο Καλλικράτη στην Εκπαίδευση. Η ιστορία του κλάδου, η υπευθυνότητα και η επιστημονική μας συγκρότηση μας υπαγορεύει να συστρατευτούμε, να γίνουμε πρωτοπορία και να απαιτήσουμε να μπει τέλος στη λειτουργία ολιγοθέσιων δημοτικών και γυμνασίων με 3 και 5… μαθητές, όπως αυτά της Τύριας και του Τσεπελόβου με 12 και 15 καθηγητές.

Φίλοι συνάδελφοι, συνδικαλιστές βοηθήστε, βάλτε πλάτη να ανέβει η ποιότητα στην εκπαίδευση όχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Προτάξτε το συμφέρον των παιδιών. Βάλτε σε δεύτερη μοίρα το συντεχνιακό συμφέρον των εκπαιδευτικών. Έχουμε περισσότερες σχολικές μονάδες από τις μεγαλύτερες χώρες της δυτικής Ευρώπης, με μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος σύμφωνα με το μαθητικό δυναμικό και τη χειρότερη ποιότητα.

Είμαστε στο 2011 και όχι στο 1950 όπου οι αποστάσεις επέβαλλαν να λειτουργούν σχολεία ολιγοθέσια. Σήμερα δεν επιτρέπεται να έχουμε σχολεία καρκινώματα πάνω σε οδικούς άξονες στερώντας έτσι στα παιδιά μας να απολαμβάνουν τα νέα δεδομένα της σύγχρονης εκπαίδευσης. Ασφαλώς και σε εξαιρετικές περιπτώσεις η πολιτεία οφείλει να λειτουργήσει σχολεία ακόμη και με έναν ή δυο μαθητές όπως π. χ. στη Γαύδο ή στη Λάϊστα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου ως πρόεδρο της δημοτικής επιτροπής παιδείας του Δήμου Μπιζανίου να κάνουμε κατανομή των λειτουργικών δαπανών κάθε τριμήνου τα έτη 2002-2006. Είχαμε 8 μονοθέσια δημοτικά και νηπιαγωγεία με αριθμό εγγεγραμμένων μαθητών περίπου 50 και φοιτώντων γύρω στους 40. Στο χωριό μου Κολωνιάτι λειτουργούσε για πολλά χρόνια δημοτικό με 3-5 μαθητές, ενώ σε απόσταση ενός χιλιομέτρου λειτουργούσε το 3θέσιο δημοτικό Νεοκαισάρειας με 35-40 μαθητές και λίγο μακρύτερα αυτό του Μπιζανίου με 7–10 μαθητές. Ακόμη λειτουργούσε στην Πεδινή ένα 9θέσιο δημοτικό με 12 δασκάλους και 160-170 μαθητές και ένα 2θέσιο νηπιαγωγείο με 3 νηπιαγωγούς και 30 περίπου νήπια.

Για να αλλάξουμε τα δεδομένα και να δώσουμε ίσες ευκαιρίες στα παιδιά του δήμου μας, βάλαμε στόχο να φτιάξουμε ένα σύγχρονο 12θέσιο δημοτικό, με προοπτική να στεγαστούν όλα τα παιδιά του δήμου μας. Είμαστε περήφανοι που σήμερα λειτουργεί ένα σχολείο κόσμημα, δυστυχώς, χωρίς τους μαθητές των άλλων διαμερισμάτων του πρώην δήμου μας.

Κύριοι, υπεύθυνοι διευθυντές και σχολικοί σύμβουλοι, δώστε στην κοινωνία την επιστημονική σας άποψη. Δώστε αναλυτικά τα σχολεία που προτάθηκαν για κατάργηση ή συγχώνευση, παραδείγματος χάριν, το σχολείο ΤΑΔΕ με Χ μαθητές και Χ εκπαιδευτικούς, προτείνετε να συγχωνευτεί με το ΔΕΙΝΑ σχολείο με Ψ μαθητές και Ψ εκπαιδευτικούς σε απόσταση 1,2,3… χιλιόμετρα. Οφείλετε να δώσετε ακριβή στοιχεία και να τα αναρτήσετε στο διαδίκτυο για να μάθουμε, πόσους -ες νηπιαγωγούς και νήπια έχουμε, πόσους δασκάλους-ες και μαθητές έχουμε και πόσους καθηγητές-τριες και μαθητές έχουμε σε γυμνάσια και λύκεια, γιατί ακούγεται από τους συνδικαλιστές πως ο μέσος όρος μαθητών ανά εκπαιδευτικό είναι μεγάλος, ενώ τα στοιχεία της διοίκησης είναι πολύ διαφορετικά.

Η κοινωνία μας επιθυμεί να μάθει πως προκύπτουν τα μεγάλα τμήματα με ένα τόσο μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών στο νομό μας. Καλό είναι να μάθουμε πόσους μαθητές ανά βαθμίδα εκπαίδευσης έχουμε, καθώς και πόσους εκπαιδευτικούς.

Δεν περίμενα τον τέως πρόεδρο του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειο Κόκκινο, να γυρίσει στο 1800 για να συναντήσει το Βίκτωρ Ουγκώ και να τον βεβηλώσει με το: «Όταν κλείνουμε ένα σχολείο ανοίγουμε μια φυλακή», αναφερόμενος βέβαια στο σημερινό κλείσιμο – συγχώνευση σχολείων σε δημοσίευμά του στις 23/3/2011 στην εφημερίδα Πρωινός Λόγος, παραβλέποντας τις εκατοντάδες σχολείων που είχαν κλείσει χωρίς να ανοίξουν νέες φυλακές.

Περιμένω-ουμε τους εκπαιδευτικούς που πάντα ήταν μπροστάρηδες στους κοινωνικούς αγώνες για πρόοδο και προκοπή του τόπου μας να συγκρουστούν με το λαϊκισμό και την οπισθοδρόμηση, να χαρίσουν χαμόγελο και ευκαιρίες στα παιδιά των φτωχών κοινωνικών τάξεων, που ξέρουν να αναγνωρίζουν και να ευγνωμονούν, αυτούς που τους βοήθησαν για να πετύχουν στη ζωή τους.

Συνάδελφοι, δεν έχετε το δικαίωμα στο όνομα των συντεχνιακών συμφερόντων, «ίσως θεμιτών», να τρομοκρατείτε την κοινωνία και κυρίως να λειτουργείτε ως τροχοπέδη στο όραμα και στα θέλω της νέας γενιάς για καλύτερη παιδεία στους αδύναμους οικονομικά κυρίως, γιατί οι έχοντες και κατέχοντες και την παραπαιδεία έχουν και κάποιους εξ υμών πρόθυμους να τους συνδράμουν.

Η πολιτεία είχε και έχει διαχρονικά τεράστιες ευθύνες για το κατάντημα της εκπαίδευσης που βλέπουμε και ζούμε καθημερινά από τα ΜΜΕ. Βλέπουμε μειοψηφίες μαθητών «προοδευτικών» εποχικά και επετειακά να κλείνουν τα σχολεία με κάποιους καθηγητές και γονείς να καμαρώνουν για τα κατορθώματα της νεολαίας μας, όπως και τους πολιτικούς μέντορες άσχετους και ξένους να συμπαρίστανται με πανό και συνθήματα στο όνομα του προοδευτισμού.

Ήμουνα νιος και γέρασα και την αξιολόγηση στην Εκπαίδευση ακόμη την ψάχνετε. Αλήθεια τι δεν αξιολογείτε στη ζωή για να μην αξιολογούνται και οι εκπαιδευτικοί; Αναβάθμιση της εκπαίδευσης χωρίς αξιολόγηση δεν μπορεί να υπάρξει. Εκτιμώ πως και η νέα πρόταση για την απόκτηση πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας για την προετοιμασία του νέου σχολείου θα έχει την τύχη της αξιολόγησης της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών που εδώ και 30 χρόνια συνεχίζουν να συσκέπτονται για το πώς θα εφαρμοστεί.

Νιώθω ιδιαίτερα περήφανος ως πρώην συνδικαλιστής, σε πέτρινα χρόνια, με μισθό πείνας, με αριθμό μαθητών 30 – 50 στα 1θέσια και με 35 - 40 ώρες εβδομαδιαίως, να μάχομαι στην αποκομμένη ύπαιθρο που ζούσε μακριά από τον κόσμο. Συμμετείχα στη πρώτη γραμμή των ακηδεμόνευτων αγώνων με ποσοστά στις απεργίες 90% – 98% συμμετοχή. Αποτελούσε στιγματισμό η μη συμμετοχή σε εκείνες τις απεργίες για όλους τους συναδέλφους. Έτσι ανεβάσαμε την ποιότητα στην εκπαίδευση και την αναβάθμιση των εκπαιδευτικών με αριθμό μαθητών πολύ μικρότερο από αυτό των ευρωπαϊκών χωρών ανά τάξη και τμήμα όπως και μικρότερο ωράριο 20 – 25 ωρών εβδομαδιαίως και όλα αυτά χωρίς ΜΑΤ, βιαιότητες και κομματικούς στόχους.

Ο κλάδος των δασκάλων έχει λαμπρή ιστορία. Ήταν και θα παραμείνει πρωτοπορία, τόσο στους εθνικούς, όσο και στους κοινωνικούς αγώνες και γι’ αυτό απέχει από τις κινητοποιήσεις που πατρονάρονται από τους μόνιμα αγανακτισμένους πολίτες που συναντάμε καθημερινά στους δρόμους με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανό να διατρανώνουν την πραμάτεια των ιδεών τους.

Το τέλος της ελληνικής αθωότητας

 Μια εφιαλτική αλλά αποδραματοποιημένη ματιά πάνω στους σημερινούς έφηβους

Της Μαριας Tοπαλη

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

Στη διαπασών

εκδ. Καστανιώτης, 2009

ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ

Σναφ

εκδ. Εστία, 2010

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑΣ

Υαινες

εκδ. Πατάκης, 2011

Σε λιγότερο από 2 χρόνια, (Ιούνιος 2009 - Φεβρουάριος 2011) κυκλοφόρησαν τρία μυθιστορήματα, τα δύο για εφήβους και νέους, το ένα για ενήλικες, που οφείλουν να προβληματίσουν. Και τα τρία μοιράζονται μια -σπάνια για το ελληνικό μυθιστόρημα και για το ελληνικό κινηματογραφικό σενάριο- γλωσσική φυσικότητα και μια μυθοπλαστική εγγύτητα προς τη σκοτεινή πλευρά της καθημερινότητας που ζούμε και αναπνέουμε. Είναι άραγε τυχαίο ότι η αρετή της φυσικότητας συμπορεύεται στα έργα αυτά με μιαν εφιαλτική αλλά προσεκτικά αποδραματοποιημένη οπτική της σύγχρονης Ελλάδας, ιδιαίτερα των εφήβων της; Η εντυπωσιακή αίσθηση ρυθμού, η μουσικότητα και η ταχύτατη εναλλαγή των εικόνων είναι το τρίτο κοινό στοιχείο των τριών βιβλίων. Δεν αναφέρονται απλώς στον κόσμο των εφήβων. Πείθουν ότι μιλούν τη γλώσσα τους, ότι γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν είναι κείμενα διδακτικά, προσποιητά, βεβιασμένα, αποστειρωμένα: είναι απλώς αβάσταχτα.
Μια νηφάλια ματιά στους σημερινούς πιτσιρικάδες αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι η Μεταπολίτευση είναι πολύ μακρινή υπόθεση, σαν τον Εμφύλιο ή τον Εθνικό Διχασμό. Οπως στην -προφητική- δυστοπία του Αρθουρ Κλαρκ, τους «Επικυρίαρχους» (με τον εύγλωττο αγγλικό τίτλο «Childhood’s End») οι νέοι «μας» είναι, κυριολεκτικά, από «άλλον» πλανήτη. Γεγονότα όπως η δολοφονία του μικρού Αλεξ στη Βέροια και ο Δεκέμβριος του 2008 στην Αθήνα αφήνουν, για διαφορετικούς λόγους, άναυδους όσους μετέχουν ηλικιακά στον προηγούμενο πολιτισμό, που εξέπνευσε κάπου μεταξύ Πτώσης του Τείχους, Διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας.
Η παραβατικότητα των ανηλίκων αυξάνεται (και στη χώρα μας) ραγδαία, προσλαμβάνοντας άγνωστα, μέχρι τώρα, χαρακτηριστικά. Σχετίζεται με εσφαλμένες χρήσεις του Διαδικτύου, με την ανομολόγητη βία που ευδοκιμεί ανάμεσα στους τέσσερις οικογενειακούς τοίχους, την καταστροφή του κοινωνικού και οικογενειακού ιστού, την κατάρρευση των αξιών. Μοιάζει σάμπως η προηγούμενη γενιά να απώλεσε τη σκυτάλη που θα όφειλε να παραδώσει. Είναι δε κοινό μυστικό ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς όλων των σχολείων, «καλών» τε και ταπεινών, ότι μια πρωτόγνωρη σκληρότητα διαχέεται ύπουλα ανάμεσα στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία, χτυπώντας ήδη την πόρτα του παιδικού σταθμού.

Πλιατσικολόγοι

Η αντίδραση των γονέων μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, με την αντίδραση σημαντικού μέρους της λογοτεχνικής κριτικής προς τα υπό συζήτηση βιβλία: δεν βάζουμε το δάχτυλο στην πληγή, δεν αντέχουμε να ξέρουμε. Δεν μπορεί να έγινε «αυτό» η Ελλάδα. Δεν μπορεί να είναι «αυτά» τα παιδιά μας. Στο τελευταίο κατά χρονολογία έκδοσης βιβλίο, τις «Υαινες» του Μανδηλαρά (για νέους άνω των 13), πρωταγωνιστούν οι πλιατσικολόγοι («ύαινες») σε μια κατεστραμμένη και εγκαταλελειμμένη από τους εύπορους και υγιείς κατοίκους της Αθήνα της επόμενης μέρας, μετά τη Χρεοκοπία. Ηλικιωμένοι, ασθενείς και έφηβοι εγκαταλείπονται, ξεμένουν, εξαγριώνονται. Στον πρώτο ρόλο μια όμορφη έφηβη των βορείων προαστίων, που μεγαλώνει με τον τυπικό τρόπο του παραμελημένου πλουσιόπαιδου. Κυνισμός είναι ο κυρίαρχος κώδικας της ζωής της: οι κατάλληλες συνθήκες τον τρέπουν εύκολα σε μίσος. Δεν αργεί να συναντηθεί και να συμπράξει με δύο διαφορετικές συνομήλικές της: το σκληρό μαγκάκι του πεζοδρομίου και το κορίτσι με τις ειδικές ανάγκες. Κάθε προσπάθεια ιδεολογικής χειραγώγησης των «υαινών» αποτυγχάνει παταγωδώς. Η σκηνή όπου ο επαναστάτης Μιχάλης προσπαθεί να προσηλυτίσει στον αγώνα κατά του συστήματος τους πλιατσικολόγους στη «Μεγάλη Βρετανία» θα πρέπει να διαβαστεί με προσοχή από τους ειδικούς. Η έμφαση στην έμφυλη διάσταση και στη γυναικεία ταυτότητα, με τα διαρκή φλας-μπακ στο κοντινό παρελθόν της πρωταγωνίστριας και, από ένα σημείο και μετά, και προς το ρετρό παρελθόν της νεκρής πλέον ιδιοκτήτριας του σπιτιού στο οποίο αυτή καταφεύγει προσωρινά, οι αμήχανες έως απωθητικές ανδρικές/αγορίστικες μορφές δίνουν στο βιβλίο μια ζωτική ειλικρίνεια, μια κριτική αμεσότητα προς ό, τι ζωντανά εξελίσσεται.
Στο «Σναφ» της Γιαννακάκη (για ενήλικες) το σχίσιμο της κουρτίνας του καθωσπρεπισμού καθίσταται αφόρητο. Ο αυτάρεσκος λούστρος των επιτυχημένων (μορφωμένων, πρώην πολιτικοποιημένων, δημιουργικών κ. λπ.) αστών, που στενά συνδεδεμένοι με την ιερή επαρχία-μήτρα γεννοβολούν τη διαβολική σπορά, τον παζολινικά αμβλυμένο εκτελεστή-διανοούμενο, κονιορτοποιείται μέσα στη βία και τη διαστροφή, που σαρκοβόρες ευδοκιμούν στα ταμπού-περιβάλλοντα της ελληνικής οικογένειας, της ελληνικής επαρχίας, των εκτός-ελέγχου-αλλά-υπό-καθεστώς-διαρκούς-ανοχής-τελούντων-εφήβων. Κάτι μας λέει η Γιαννακάκη για την αυτάρεσκη μεταπολιτευτική τερατογονία μας, με ρυθμό και με τεχνική που σπάνια θα συναντήσουμε στο σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα.

Υποβάθμιση

Αλλο ένα σκληρό βιβλίο του «εδώ» και του «τώρα», το ήδη βραβευμένο «Στη διαπασών» του Παπαθεοδώρου (για εφήβους και νέους), εστιάζει σε υποβαθμισμένα περιβάλλοντα λαϊκών συνοικιών, σε ντουμανιασμένες καφετέριες, στις ομάδες των χούλιγκαν που ελέγχονται από παρακρατικούς εθνικιστές. Πλάι στους αδιάφορους εύπορους γονείς («Υαινες»), την υποκρίτρια-ψυχωτική μητέρα και τον παιδεραστή πατέρα («Σναφ»), έρχεται να προστεθεί ο χαραμοφάης φίλαθλος, ο γκομενιάρης υποαπασχολούμενος οικοδόμος, ο βίαιος πατριός του «Διαπασών».
Και τα τρία βιβλία, μολονότι διακρίνονται για την άφθαστη προφορικότητα της γλώσσας δίχως έκπτωση στην πλοκή και για την άτεγκτη βυθομέτρηση της αλήθειας μας -ή ίσως γι’ αυτό ακριβώς- μας δυσκολεύουν. Κρατούν έναν καθρέφτη στον οποίο με τίποτε δεν θέλουμε να κοιταχτούμε. Στην Αγγλία ή στη Δανία, στη Γερμανία ή στην Ιαπωνία, όταν γράφονται βιβλία τέτοιου επιπέδου, καθίστανται πρώτα αντικείμενο ζωηρής συζήτησης και, σύντομα, εξαγώγιμο προϊόν. Εμείς, κατά βάση, σπεύδουμε να βεβαιώσουμε: «Δεν είμ’ εγώ! Δεν είμ’ εγώ!». Να σχετίζεται άραγε αυτό με την άλλη κρίση; Την άλλη χρεοκοπία μας, την πιο βαθιά;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ

Η διαρκής ρύθμιση του εθνικού σχολικού χάρτη με ορθολογικά  κριτήρια είναι αναγκαία και αυτονόητη. Οι συνενώσεις, οι καταργήσεις, οι διαχωρισμοί και οι ιδρύσεις νέων σχολείων είναι απαραίτητες για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει ως γνώμονα την κινητικότητα των μαθητών και των οικογενειών τους, την επιδίωξη του καλύτερου δυνατού παιδαγωγικού αποτελέσματος, αλλά και την ορθή διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και των οικονομικών πόρων.

 Στο πλαίσιο αυτό θεωρούμε ότι οι συγχωνεύσεις ολιγοθέσιων δημοτικών σχολείων, μικρών γυμνασίων και λυκείων σε μαρασμό και συστεγαζόμενων σχολείων  είναι αναγκαία. Αναγκαία επίσης είναι η ίδρυση στη θέση τους άρτιων, σύγχρονων και βιώσιμων σχολικών μονάδων.

Το κράτος σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση θα πρέπει, όπου είναι αναγκαίο, να φροντίσει για την ασφαλή, δωρεάν και οικονομικά ορθολογική μετακίνηση των μαθητών και μαθητριών από και προς το σχολείο. Επίσης το Υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να επανεξετάσει περιπτώσεις όπου οι συνενώσεις αποφασίστηκαν χωρίς την εξασφάλιση των αναγκαίων κτιριακών υποδομών ή  οδηγούν σε υδροκέφαλα αποτελέσματα.

Εκφράζουμε την αντίθεσή μας στη στάση των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που για άλλη μία φορά προασπίζουν το συντεχνιακό μικροσυμφέρον, καταστροφολογούν, και προκηρύσσουν απεργίες (30/3). Δηλώνουμε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να τους παρακολουθήσουμε σ’ αυτόν τον κατήφορο της δημαγωγίας και της ανευθυνότητας που ούτως ή άλλως δεν αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών.

Αντωνίου Γιάννης, 2^ο Πειραματικό Γυμνάσιο

Δημόπουλος Ευθύμης, 6^ο Δημοτικό Βριλησσίων

Καστανάς Λεωνίδας, ΕΠΑΛ Αγ. Αναργύρων

Μιχαλόπουλος Γιάννης 4ο ΓΕΛ Πετρούπολής

Τάτση Αννίτα, Γ/σιο & Λ.Τ. Βιλλίων

Κετέν Παντελής, 3ο Γυμνάσιο Χαριλάου - Θεσσαλονίκη

Σαραντίδου Βίβιαν