Περίληψη του νομοσχέδιου για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ

Διάρθρωση Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων

1. Η Α΄ Τάξη Γενικού Λυκείου αποτελεί τάξη αποκλειστικά γενικής παιδείας, στην οποία εφαρμόζεται πρόγραμμα μαθημάτων τριάντα πέντε (35) συνολικά ωρών εβδομαδιαίως. Ειδικότερα, εφαρμόζεται εκπαιδευτικό πρόγραμμα τριάντα τριών (33) ωρών εβδομαδιαίως, με εννέα (9) μαθήματα, που είναι κοινό για όλους τους μαθητές και εκπαιδευτικό πρόγραμμα δύο (2) ωρών εβδομαδιαίως που αποτελείται από ένα (1) μάθημα επιλογής το οποίο επιλέγεται μεταξύ τριών μαθημάτων.

Τα μαθήματα του κοινού εκπαιδευτικού προγράμματος και γενικής παιδείας είναι τα εξής :

α) Ελληνική Γλώσσα, εννέα (9) διδακτικών ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και τη Νέα Ελληνική Λογοτεχνία,

β) Μαθηματικά, πέντε (5) ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους την Άλγεβρα και τη Γεωμετρία,

γ) Φυσικές Επιστήμες, έξι (6) ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους τη Φυσική, τη Χημεία και τη Βιολογία,

δ) Θρησκευτικά, δύο (2) ωρών,

ε) Ιστορία, δύο (2) ωρών,

στ) Ξένη Γλώσσα, δύο (2) ωρών, (δεύτερη ξένη γλώσσα Αγγλικά ή Γαλλικά ή Γερμανικά)

ζ) Φυσική Αγωγή, δύο (2) ωρών,

η) Πολιτική Παιδεία, δύο (2) ωρών, με διδακτέα αντικείμενα-κλάδους Οικονομία, Πολιτικοί Θεσμοί & Αρχές Δικαίου και Κοινωνιολογία και

θ) Ερευνητική Εργασία (συνθετική εργασία ή project), δύο (2) ωρών.

Τα μαθήματα επιλογής του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι τα εξής :

α) Εφαρμογές Πληροφορικής, δύο (2) ωρών,

β) Τεχνολογία και Διαχείριση Φυσικών Πόρων, δύο (2) ωρών και

γ) Έκφραση-Πολιτισμός και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, δύο (2) ωρών.

2. Στη Β΄ Τάξη Γενικού Λυκείου εφαρμόζεται πρόγραμμα μαθημάτων που περιλαμβάνει μαθήματα γενικής παιδείας τριάντα (30) συνολικά διδακτικών ωρών εβδομαδιαίως και δύο (2) Ομάδες Μαθημάτων Προσανατολισμού, Ανθρωπιστικών και Θετικών Σπουδών, πέντε (5) συνολικά διδακτικών ωρών εβδομαδιαίως έκαστη ομάδα, όπου οι μαθητές καλούνται να επιλέξουν.

Τα μαθήματα του κοινού εκπαιδευτικού προγράμματος και γενικής παιδείας είναι τα εξής :

α) Ελληνική Γλώσσα, έξι (6) διδακτικών ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και τη Νέα Ελληνική Λογοτεχνία,

β) Μαθηματικά, πέντε (5) ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους την Άλγεβρα και τη Γεωμετρία,

γ) Φυσικές Επιστήμες, έξι (6) ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους τη Φυσική, τη Χημεία και τη Βιολογία,

δ) Θρησκευτικά, δύο (2) ωρών,

ε) Ιστορία, δύο (2) ωρών,

στ) Ξένη Γλώσσα, δύο (2) ωρών, (δεύτερη ξένη γλώσσα Αγγλικά ή Γαλλικά ή Γερμανικά)

ζ) Φυσική Αγωγή, μια (1) ωρών,

η) Πολιτική Παιδεία, δύο (2) ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα-κλάδους Οικονομία, Πολιτικοί Θεσμοί & Αρχές Δικαίου και Κοινωνιολογία και

θ) Ερευνητική Εργασία (συνθετική εργασία ή project), δύο (2) ωρών,

ι) Φιλοσοφία, δύο (2) ωρών.

Τα μαθήματα της Ομάδας Προσανατολισμού των Ανθρωπιστικών Σπουδών είναι :

α)Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, τριών (3) ωρών και

β)Λατινικά, δύο (2) ωρών.

Τα μαθήματα της Ομάδας Προσανατολισμού των Θετικών Σπουδών είναι :

α)Φυσική, τριών (3) ωρών και

β)Μαθηματικά, δύο (2) ωρών.

3. Στη Γ΄ Τάξη Γενικού Λυκείου εφαρμόζεται πρόγραμμα μαθημάτων που περιλαμβάνει μαθήματα γενικής παιδείας δώδεκα (12) συνολικά διδακτικών ωρών εβδομαδιαίως και τρεις (3) Ομάδες Μαθημάτων Προσανατολισμού, των Ανθρωπιστικών, των Θετικών και των Οικονομικών-Πολιτικών-Κοινωνικών Σπουδών, είκοσι (20) συνολικά διδακτικών ωρών εβδομαδιαίως έκαστη ομάδα, όπου οι μαθητές καλούνται να επιλέξουν.

Τα μαθήματα του κοινού εκπαιδευτικού προγράμματος και γενικής παιδείας είναι τα εξής :

α) Νέα Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, έξι (6) διδακτικών ωρών, με διακριτά διδακτέα αντικείμενα – κλάδους τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και τη Λογοτεχνία,

β) Θρησκευτικά, μιας (1) ώρα,

γ) Ιστορία, δύο (2) ωρών,

δ) Ξένη Γλώσσα, δύο (2) ωρών (Αγγλικά ή δεύτερη ξένη γλώσσα Γαλλικά ή Γερμανικά) και

ε) Φυσική Αγωγή, μιας (1) ώρας.

Τα μαθήματα της Ομάδας Προσανατολισμού των Ανθρωπιστικών Σπουδών είναι :

α)Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, έντεκα (11) ωρών,

β)Λατινικά, τριών (3) ωρών

γ) Ιστορία, έξι (6) ωρών.

Τα μαθήματα της Ομάδας Προσανατολισμού των Θετικών Σπουδών είναι :

α)Φυσική, έξι (6) ωρών,

β)Μαθηματικά, οκτώ (8) ωρών, ή Βιολογία οκτώ (8) ωρών

γ) Χημεία, έξι (6) ωρών

Τα μαθήματα της Ομάδας Προσανατολισμού των Οικονομικών-Πολιτικών-Κοινωνικών Σπουδών είναι :

α)Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής, οκτώ (8) ωρών,

β) Οικονομία & Διοίκηση , έξι (6) ωρών, ενώ όσοι επιλέγουν Παιδαγωγικά Τμήματα, Αρχές Φυσικών Επιστημών έξι (6) ωρών.

γ) Στοιχεία Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών έξι (6) ωρών, ενώ όσοι επιλέγουν Παιδαγωγικά Τμήματα, Ιστορία έξι (6) ωρών.

Mια επιστολή για το σχολικό χρόνο που λιγοστεύει

Ανοιχτή επιστολή.

Εμείς που υπογράφουμε την επιστολή αυτή

α) Απευθυνόμαστε στην συνδικαλιστική μας ηγεσία και ζητούμε την κατάργηση στην πράξη του «δικαιώματος της ελεύθερης ημέρας» για την διεξαγωγή των συνδικαλιστικών διαδικασιών. Αισθανόμαστε ντροπή να κλείνουμε το σχολείο για να συμμετάσχουμε στις γενικές συνελεύσεις του
σωματείου μας οι οποίες οφείλουν να πραγματοποιούνται μετά την λήξη του σχολικού προγράμματος.

β) Απευθυνόμαστε στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και δηλώνουμε
την αγανάκτησή μας για την εκ μέρους του απαξίωση του εκπαιδευτικού έργου που επιτελούμε, απαξίωση που υλοποιείται από την δραματική μείωση του πραγματικού σχολικού χρόνου. Με τον υλοποιούμενο σχεδιασμό διεξαγωγής των πανελλήνιων εξετάσεων το πραγματικό διδακτικό έτος τελειώνει την πρώτη εβδομάδα του μηνός Μαΐου αν και επισήμως το διδακτικό έτος κλείνει στις 30 Ιουνίου. Σχεδόν δύο ολόκληροι μήνες από τον διαθέσιμο διδακτικό χρόνο, θυσιάζονται στο βωμό των πανελληνίων εξετάσεων.

14/4/2011
Εκπαιδευτικοί του 4ου Λυκείου Πετρούπολης

ψηφιακή τάξη, πρακτικό - κλασσικό και μέχρι τις 4μμ.

Αν κάτι γουστάρουν στο υπουργείο Παιδείας είναι οι διαρροές. Μετά τα καλάθια επιλογών, τώρα έχουμε κλασικό και πρακτικό, ψηφιακές τάξεις, σχολείο που θα κρατάει μέχρι τις 4. μμ κλπ που μπορείτε να διαβάσετε στη συνέχεια. Για την ύλη, δηλαδή το πνεύμα και το περιεχόμενο των σπουδών δεν ακούγεται κουβέντα. Αν για κάτι ανησυχώ είναι ποιοι εισηγούνται. Έχουν δει άραγε μαθητή τώρα τελευταία, έχουν επισκεφθεί ένα Λύκειο, ένα Γυμνάσιο ξέρουν σε ποιους θα εφαρμόσουν τα νέα συστήματα;

από το Βήμα και τη Μάρνυ Παπαματθαίου

Σταδιακά, από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, θα αρχίσουν να εφαρμόζονται οι αλλαγές για το νέο λύκειο που μελετάει η κυβέρνηση οι οποίες θα ισχύσουν για όλα τα σχολεία της χώρας. Στο λύκειο δεν θα υπάρξει πιλοτική περίοδος, αφού προβλέπεται και μείωση μαθημάτων -πιθανότατα, στα 8 από τα 14 που είναι σήμερα- η οποία θα πρέπει να ισχύσει ταυτόχρονα για όλους. Αντιθέτως, στα δημοτικά και στα γυμνάσια οι αλλαγές θα εφαρμοστούν πιλοτικά. Από την ερχόμενη σχολική χρονιά με πλήρως αναμορφωμένο πρόγραμμα σπουδών θα λειτουργήσουν τα πρώτα 140 σχολεία σε όλη τη χώρα.

Το υπουργείο Παιδείας, από την πλευρά του, διέψευσε χθες δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία στο νέο λύκειο υποχρεωτικά θα είναι μόνο τρία μαθήματα. Οπως δήλωσε στο «Βήμα» ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας κ. Bασ. Kουλαϊδής, «καμία απόφαση δεν έχει ληφθεί ως σήμερα», καθώς στο γραφείο της υπουργού Παιδείας κυρίας Αννας Διαμαντοπούλου βρίσκονται πολλές διαφορετικές προτάσεις επί του θέματος. Αυτή τη στιγμή, άλλωστε, οι αλλαγές σε δημοτικά γυμνάσια και λύκεια δεν μπαίνουν σε πρώτο «πλάνο» στην πολιτική του υπουργείου Παιδείας καθώς «προηγείται η μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας».

Σε σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε από το υπουργείο Παιδείας αναφέρεται ότι «το τελευταίο διάστημα ρεπορτάζ και πρωτοσέλιδα του Τύπου που δεν απηχούν την πραγματικότητα πουλάνε φύλλα σε βάρος της αγωνίας των μαθητών, της εκπαιδευτικής κοινότητας και των γονέων αναφορικά με τις αλλαγές στο λύκειο» και σημειώνεται: «Η πρόταση για το νέο λύκειο, για την οποία εργάζονται πολλοί και εντατικά, λαμβάνοντας υπόψη επιστημονικά και κοινωνικά κριτήρια, θα τεθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο σε δημόσια διαβούλευση, όπως έχει επανειλημμένως ανακοινωθεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου στη Βουλή».

Από την άλλη πλευρά και σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος», η άποψη στην οποία φαίνεται να καταλήγει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι η αντικατάσταση των πέντε επιστημονικών πεδίων που υπάρχουν σήμερα από δύο τύπους γενικών λυκείων: πρακτικό (θετικές επιστήμες) και θεωρητικό (κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες). Οι κλίσεις του κάθε μαθητή θα ανιχνεύονται και θα καλλιεργούνται μέσα από τα μαθήματα επιλογής που θα παίρνει.

Ωρολόγιο πρόγραμμα με βάση τον μαθητή

Τέλος του 45λεπτου μαθήματος στα σχολεία και διδασκαλία που θα διαφοροποιείται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μαθητή: αυτά είναι τα δύο χαρακτηριστικά στοιχεία των νέων ωρολόγιων προγραμμάτων που θα εφαρμοστούν πιλοτικά σε δημοτικά και γυμνάσια από τη νέα χρονιά. Στο εξής οι μαθητές θα αντιμετωπίζονται στην τάξη ανάλογα με τις ιδιαιτερότητές τους, λέει η αντιπρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κυρία Αθηνά Ζωνίου-Σιδέρη και εξηγεί: «Ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μαθητή θα υπάρχει διαφορετικό εποπτικό υλικό και διαφορετική προσέγγιση στη διδασκαλία. Κατά την παράδοση κάθε μαθήματος μπορεί να δημιουργούνται διαφορετικές ομάδες μαθητών στην τάξη. Στόχος της κάθε ομάδας θα είναι να προσεγγίσει και να αφομοιώσει μέσω ασκήσεων αυτό που ο καθηγητής παρέδωσε. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι δάσκαλοι και καθηγητές σε συνεργασία με τους μέντορες και τους σχολικούς τους συμβούλους θα διαφοροποιούν κατά βούληση τον τρόπο διδασκαλίας και τη διδακτική ύλη. Ετσι σε περιπτώσεις μαθητών με γλωσσικά προβλήματα ή σε ό,τι αφορά τα διαπολιτισμικά σχολεία θα γίνεται πιο εντατική διδασκαλία σε κεφάλαια της ύλης που χρειάζεται περισσότερες ώρες για να αφομοιωθούν».

Παράλληλα έχουν οριστεί οκτώ νέες «ομάδες» μαθημάτων βάσει των οποίων θα «στηθεί» το πρόγραμμα των σχολείων. «Μέγιστη προϋπόθεση για την επιτυχία του νέου σχολείου είναι η ενεργή συμμετοχή των εκπαιδευτικών και ένα μίνιμουμ συναίνεσης με την κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις» δηλώνει η υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου μιλώντας στο «Βήμα».

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του υπουργείου Παιδείας, το μάθημα στα σχολεία (όπου προβλέπονται δύο ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα και όχι τρεις) θα γίνεται σε ενιαίες δίωρες διδασκαλίες.

Στο πρώτο μέρος θα εισάγονται οι βασικές έννοιες του κεφαλαίου κάθε μαθήματος και στο δεύτερο μέρος οι μαθητές και οι μαθήτριες θα χωρίζονται σε ομάδες και θα προχωρούν σε σχέδια και εργασίες πάνω σε ό,τι έμαθαν. «Βασική επιδίωξη του νέου προγράμματος σπουδών είναι ένα σχολείο πιο ελκυστικό που μπορεί και εντάσσει όλους τους μαθητές» λέει στο «Βήμα» ο κ. Χρ. Δούκας, υπεύθυνος για τα θέματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και επιστημονικός υπεύθυνος των ομάδων του υπουργείου Παιδείας που «δουλεύουν» αυτές τις ημέρες πυρετωδώς την πρόταση που θα παρουσιαστεί τον ερχόμενο Μάιο. «Θέλουμε ένα πρόγραμμα που να μιλάει για τις σημερινές και αυριανές μαθησιακές ανάγκες των νέων» λέει ο κ. Δούκας. «Οι μέθοδοι, οι παιδαγωγικές και οι καινοτομίες που προβλέπονται δίνουν ακόμη έμφαση στους εκπαιδευτικούς ως διαμορφωτές της εκπαιδευτικής ζωής ώστε το σχολείο να γίνει δημιουργικό και να βελτιώνει τις ευκαιρίες στη ζωή μας» συνεχίζει.

Ολες οι αλλαγές σε δημοτικά και γυμνάσια

Εντεκα ομάδες εκπαιδευτικών μελετούν τις αλλαγές για τα δημοτικά και τα γυμνάσια της χώρας, οι οποίες θα συνδυαστούν με προγράμματα επιμόρφωσης-«μαμούθ» για 150.000 εκπαιδευτικούς ως το 2013. «Δεν πρόκειται απλά για μία ακόμη αλλαγή αλλά για ένα ολόκληρο πρόγραμμα που θα αλλάξει συνολικά την εικόνα της εκπαίδευσης» λέει ο κ. Δούκας. Οι αλλαγές που προωθούνται στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας αφορούν:

_ Οκτώ νέα επιστημονικά πεδία που θα «περιέχουν» τα αντίστοιχα μαθήματα που διδάσκονται στα σχολεία. Νέα «είσοδος» στον διδακτικό χρόνο: η ενότητα που θα αφορά τη Σχολική και Κοινωνική Ζωή με δραστηριότητες που θα γίνονται από τους μαθητές στα σχολεία ώστε να αναπτύσσουν τις ικανότητες επικοινωνίας.

_ Νέα μορφή αξιολόγησης των μαθητών και κατάταξή τους σε τέσσερα ή πέντε επίπεδα βάσει των επιδόσεών τους σε μαθήματα αλλά και στις εργασίες που θα γίνονται στην τάξη. Παράλληλα θα δίνεται η δυνατότητα αυτοαξιολόγησής τους, ενώ θα συγκεντρώνουν δραστηριότητες και εργασίες τους σε προσωπικούς «φακέλους» που θα τηρούνται στα σχολεία.

_ «Διαφοροποιημένη παιδαγωγική». Ακούγεται σύνθετο αλλά, όπως εξηγεί ο κ. Δούκας, είναι πολύ απλό. «Τα παιδιά που χρειάζονται διαφορετικές “ταχύτητες” δεν θα εξαναγκάζονται σε ένα κοινό εκπαιδευτικό μοντέλο για όλα τα σχολεία. Ανάλογα με τις ανάγκες των μαθητών τους, οι καθηγητές θα προχωρούν για παράδειγμα πιο γρήγορα στη διδασκαλία των μαθημάτων ή πιο αργά» εξηγεί.

Ολες οι αλλαγές θα προωθηθούν αφού προηγηθεί δημόσια διαβούλευση, ενώ το υπουργείο βρίσκεται ήδη σε επικοινωνία με ειδικούς από τη Φινλανδία, την Αμερική, τη Σκωτία, την Αυστραλία και την Κύπρο. Επίσης για το ολοήμερο πρόγραμμα των σχολείων προτείνεται:

_ Για το δημοτικό έναρξη της σχολικής ημέρας στις 8.00 π.μ. και λήξη στις 3.00 μ.μ. με περίπου μία ώρα διάλειμμα για γεύμα και με μικρότερα διαλείμματα ενδιαμέσως των μαθημάτων. Για την Ε' και τη Στ' τάξη προτείνεται να λήγει η σχολική ημέρα στις 3.30 μ.μ.

_ Για το γυμνάσιο έναρξη της σχολικής ημέρας στις 8.00 π.μ. και λήξη στις 4.00 μ.μ. με μισή ώρα για γεύμα, καθώς και διαλείμματα ενδιαμέσως των μαθημάτων.

_ Πρόσθετες διδακτικές ώρες για ξένες γλώσσες (η διδασκαλία τους θα βασίζεται σε επιλογές και επίπεδα).

_ Τουλάχιστον πέντε πρόσθετες ώρες την εβδομάδα για το διδακτικό πεδίο Σχολική και Κοινωνική Ζωή. Πρόκειται για ώρες που θα περιλαμβάνουν προσωπική μελέτη και ενίσχυση, εργασίες/projects που προτείνονται στο πλαίσιο των μαθησιακών-διδακτικών αντικειμένων και θέματα όπως το περιβάλλον, ο πολιτισμός και οι νέες τεχνολογίες, καθώς και οι όμιλοι.

_ Θα οργανώνονται δίωρα ελεύθερης, συλλογικής, συνθετικής δραστηριότητας (ελεύθερο project) με πρωτεύοντα στόχο την ανάπτυξη δεξιοτήτων συνεργασίας, δημιουργικότητας και ανάληψης πρωτοβουλιών από τους μαθητές.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=377233&dt=10/01/2011#ixzz1AitPeH93

Οι προτεινόμενες αλλαγές στη λειτουργία του Παιδ. Ινστιτούτου, τον ΟΕΔΒ, τα πειραματικά - πρότυπα σχολεία, σήμερα στο Υπουργ. Συμβούλιο.

Από το Μικρό Κελάρι της Φυσικής

Ενημερωτικό σημείωμα για θέματα που θα συζητηθούν αύριο 29/12/2010 στο Υπουργικό Συμβούλιο
Οι προτεινόμενες αλλαγές υπογραμμίζουν την ανάγκη του Υπουργείου να έχει στη διάθεση του ικανοποιητικά εργαλεία για την υποστήριξη της πολιτικής του, όπως γίνεται σε όλες τις χώρες του εξωτερικού.

1. Αναδιάρθρωση δομών υποστήριξης τους Παιδαγωγικού, Εκπαιδευτικού και Ψηφιακού σχεδιασμού του Υπουργείου Παιδείας
Α) Παιδαγωγικό και Εκπαιδευτικό Έργο
Σκοπός
Δεν είναι μια επιταγή αλλά μία ανάγκη και επιλογή. Είναι μία σύγχρονη και επί της ουσίας σύνθεση του έργου συναφών φορέων που εξυπηρετούσαν τους 4 άξονες της εκπαίδευσης: α) πρόγραμμα σπουδών, β) αξιολόγηση, γ) επιμόρφωση, δ) έρευνα.
Με το νομοσχέδιο αυτό τίθενται τα θεμέλια για τον ορθολογικό εκσυγχρονισμό των επιστημονικών οργάνων που υποστηρίζουν το Υπουργείο Παιδείας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής. Ο στόχος επιδιώκεται να επιτευχθεί με την ίδρυση ενός νέου φορέα στον οποίο μεταβιβάζονται οι κύριες αρμοδιότητες τεσσάρων φορέων που λειτουργούσαν ως τώρα με αλληλεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες και οι οποίοι καταργούνται: το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας, το Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης και ο Οργανισμός Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών.Οι σημερινές συνθήκες
Όλες οι εκφάνσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, έχουν πλήρως ανατραπεί στον σχεδόν μισό αιώνα που έχει μεσολαβήσει, οι βασικές δομές και οι όροι λειτουργίας του 1964 εξακολουθούν , όμως, να διέπουν και σήμερα το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ακόμη και οι θετικές παρεμβάσεις που κατά καιρούς έγιναν, όπως η υποχρέωση «όλες οι ειδικότητες του γνωστικού αντικειμένου της εκπαίδευσης [να] εκπροσωπούνται στο Π.Ι., ώστε να είναι δυνατή η άνετη αντιμετώπιση των συναφών θεμάτων» εξακολουθεί να ισχύει αν και έχει καταστεί ανέφικτη από το εύρος των διδακτικών αντικειμένων (υποχρεωτικών και επιλογής) που έχουν έκτοτε εισαχθεί στα προγράμματα της γενικής και της τεχνικο-επαγγελματικής εκπαίδευσης. Άλλωστε η στενή εξειδίκευση προς την οποία οδηγούνται ολοένα και περισσότερο οι επιστημονικοί κλάδοι επιβάλλει στο επίπεδο του σχεδιασμού των εκπαιδευτικών δομών και λειτουργιών διεπιστημονικές, πρισματικές προσεγγίσεις.
Στην εποχή μας, η εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» δεν είναι πια μια στιγμιαία απόφαση άμεσα εκτελεστή, αλλά μια μακρά συνεχής διαδικασία που στηρίζεται σε έρευνα, σχέδιο, προετοιμασία και επαγγελματισμό.
Τη σύγχρονη εποχή, λοιπόν, απαιτείται όχι ένας θεωρητικά αυτάρκης οργανισμός για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής, αλλά ένα επιτελικό όργανο με πρώτη και βασική αποστολή τη συμβολή στον διαρκή εκσυγχρονισμό και τη βέλτιστη εφαρμογή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πολιτικής την ευθύνη για τη διαμόρφωση της οποίας έχει η Κυβέρνηση.

Ο νέος φορέαςΑυτό είναι το σκεπτικό που οδήγησε στην αναμόρφωση και τελικά ενοποίηση των τεσσάρων φορέων που είχαν συσταθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες για να συμβάλλουν στη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος, και στη δημιουργία ενός φορέα, που θα είναι επιτελικός και ευέλικτος για να μπορεί να ανταποκρίνεται στην ποικιλία και την πολυμορφία των σχετικών ζητημάτων.
Το σχέδιο που υποβάλλεται προς έγκριση προέκυψε ύστερα από ποικίλες συνεργασίες και σειρά διαβουλεύσεων.
Ο νέος φορέας θα έχει υπόσταση Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου για να συνδυάζει την ασφάλεια και το κύρος του δημόσιου φορέα με την ευελιξία του ιδιωτικού και με επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο που ορίζεται από τον Υπουργό Παιδείας. Για το πρόσωπο που θα οριστεί στη θέση του προέδρου απαιτείται γνώμη/ έγκριση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. Ο φορέας έχει γνωμοδοτικό χαρακτήρα και καταρτίζει το πρόγραμμα των εργασιών του προσδιορίζοντας και τις εστιάσεις του με βάση είτε ερωτήματα του Υπουργού Παιδείας, είτε αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του.

Λειτουργικά χαρακτηριστικά
Στις αρμοδιότητες του φορέα ανήκει –χωρίς κανέναν περιορισμό– ό,τι άμεσα ή έμμεσα διαμορφώνει, τροποποιεί ή με οποιοδήποτε τρόπο επηρεάζει το χαρακτήρα, τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα των σχολείων της πρώτης και της δεύτερης βαθμίδας γενικής ή τεχνικο-επαγγελματικής.
Εκλογίκευση δαπανών
Ο νέος φορέας θα στεγάζεται σε κτήριο του Υπουργείου, αδαπάνως
Τώρα οι τέσσερις καταργούμενοι φορείς δαπανούν συνολικά περίπου 4.000.000 το χρόνο για ενοίκια.Μεταβατική φάση
Δεν αλλάζει τίποτε στην υπηρεσιακή, μισθολογική και συνταξιοδοτική κατάσταση του προσωπικού των φορέων. Με τις μεταβατικές διατάξεις του νομοσχεδίου διασφαλίζεται η απρόσκοπτη ένταξη του υπηρετούντος και στους τέσσερεις φορείς επιστημονικού προσωπικού στον νέο φορέα και ρυθμίζονται οι όροι συνέχισης της απασχόλησης του αντίστοιχου διοικητικού προσωπικού χωρίς απώλεια των δικαιωμάτων του.

Β) Ερευνητικό , Ψηφιακό, Εκδοτικό ΈργοΒασικός άξονας του Νέου Σχολείου είναι ο ψηφιακός. Η εισαγωγή των ΤΠΕ και η ανάπτυξη ψηφιακών υπηρεσιών εκπαιδευτικού περιεχομένου έχουν δημιουργήσει την ανάγκη μίας ενιαίας και αποδοτικής διαχείρισης τους.

Το Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών (Ε.Α.Ι.Τ.Υ.) εξελίσσεται στο βασικό κόμβο συνολικών ψηφιακών εφαρμογών και μέσων στην εκπαίδευση.Με τις διατάξεις του παρόντος σχεδίου νόμου, η αποστολή αυτή ανατίθεται σε νέο φορέα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με έδρα την Πάτρα, και αναβαθμίζεται στον κεντρικό τεχνολογικό πυλώνα υποστήριξης τόσο των υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, όσο και της εκπαίδευσης.

Ως κυριότεροι οικονομικοί πόροι του νέου φορέα προβλέπονται η επιχορήγηση από τον τακτικό προϋπολογισμό και τον προϋπολογισμό δημόσιων επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως από πόρους του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (Ε.Σ.Π.Α.), η χρηματοδότηση για έρευνα με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που χρηματοδοτούνται τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Ε.Ι.) και τα ερευνητικά κέντρα, τα έσοδα από την παροχή υπηρεσιών και την διάθεση προϊόντων κ.α.

Στους σκοπούς του φορέα προστίθενται επίσης ο σχεδιασμός, η οργάνωση και ο συντονισμός της παραγωγής και διανομής των σχολικών βιβλίων, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και η ενιαία διαχείριση, ανάπτυξη και επιχειρησιακή εκμετάλλευση του συνόλου των κεντρικών υποδομών, των ηλεκτρονικών υπηρεσιών και των ψηφιακών εφαρμογών μάθησης που έχουν αναπτυχθεί διαχρονικά, περιλαμβανομένου και του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου (Π.Σ.Δ.).

Καλά δημόσια σχολεία

Εχουν αρχίσει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πριν από το υπουργείο Παιδείας

Διαγκωνισμός γονιών για τα καλά σχολεία

Οραματιστής διευθυντής, παθιασμένοι καθηγητές, πρωτοποριακά προγράμματα, επιτυχίες στις πανελλαδικές εξετάσεις

ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ | Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
ΚΑΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ σχολεία διατηρούν αναλλοίωτη την αξία που είχε παλιά αυτός ο τίτλος και την οποία όλοι ελπίζουν να επαναφέρει αύριο η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που προωθείται. Αλλά αυτά υπάρχουν ήδη από σήμερα, και δεν περιμένουν κανέναν να τα... μεταρρυθμίσει. Η συνταγή είναι απλή. Μερικές φορές αρκεί ένας οραματιστής διευθυντής και μερικοί παθιασμένοι καθηγητές για να δημιουργήσουν 
τις δικές τους «ιστορίες αίγλης». Αποτέλεσμα; Υψηλά ποσοστά επιτυχίας κάθε χρόνο στις πανελλαδικές εξετάσεις και «λίστες αναμονής» πέραν της διετίας για την εγγραφή στο σχολείο. Γονείς για να γράψουν τα παιδιά τους σε αυτά πλαστογραφούν ακόμη και ενοικιαστήρια για να εμφανίσουνδιεύθυνση κατοικίας στην περιοχή όπου εδρεύει το σχολείο και να εξασφαλίσουν προτεραιότητα στην εγγραφή. Σημαντικό κεφάλαιο αυτής της ιστορίας αποτελούν και τα (κατ΄ όνομα πια 
σήμερα) πειραματικά σχολεία, που το υπουργείο Παιδείας στο πλαίσιο της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης επιχειρεί να αναβιώσει. Τα Πειραματικά στο παρελθόν δέχονταν μαθητές με εξετάσεις και αξιολογούσαν με τον δικό τους τρόπο διδακτικό προσωπικό και αποφοίτους. Με τα χρόνιακατηγορήθηκαν ως δήθεν «ελιτίστικα» και σταδιακά έπαψαν να ακολουθούν τα καινοτόμα προγράμματα των πανεπιστημίων, με βάση τα οποία λειτουργούσαν και ξεχώριζαν. 
«Καλά δημόσια σχολεία υπάρχουν σε πολλές περιοχές και είναι φυσικό οι γονείς να διεκδικούν μια θέση σε αυτά για τα παιδιά τους» παραδέχεται ο κ. Α. Παπακωνσταντίνου , πρώην πρόεδρος του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου του υπουργείου Παιδείας, στην άμεση αρμοδιότητα του οποίου ανήκαν 150 σχολεία της Αθήνας. Από την εμπειρία του προτιμά το 2ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής και το Λύκειο Βουλιαγμένης. Ανάμεσα σε αυτά που ξεχωρίζουν περιλαμβάνεται και το 1ο Λύκειο Παπάγου. «Καλό δεν είναι μόνο ένα σχολείο που βάζει μαθητές στα πανεπιστήμια, αλλά ένα σχολείο οργανωμένο που λειτουργεί σωστά. Η εκπαίδευση δεν είναι άσπρο- μαύρο. Είχαμε στο παρελθόν παιδιά με χαμηλές βαθμολογίες που ήρθαν σε εμάς και αναπτύχθηκαν» σημειώνει η διευθύντριά του κυρία Πολυξένη Μπίστα . Κάπως έτσι ανοίγει η πόρτα για το Πανεπιστήμιο: πάνω από το 85% των μαθητών πέρασε εφέτος στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το 1ο Λύκειο Παπάγου, από το οποίο εισήχθησαν στην Ιατρική Σχολή Αθηνών τρεις μαθητές και άλλοι 15 σε Πολυτεχνεία, κατατάχθηκε, πανελλαδικά, στην πρώτη πεντάδα, με επιτυχόντες σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δυστυχώς, όμως, τέτοια σχολεία σήμερα δεν αποτελούν παρά μόνο την εξαίρεση. Μελέτες του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών έχουν καταδείξει ότι από τους υποψηφίους που προέρχονται από τα δημόσια σχολεία της χώρας μόλις ένα 33,3% γράφει «καλά» ή «άριστα» στις Πανελλαδικές. Ανάμεσα στις 10 Περιφέρειες με τις καλύτερες επιδόσεις στη χώρα είναι όλοι οι νομοί της Θεσσαλίας, η Χίος, η Ανατολική Αττική και η Αθήνα, ενώ με τις χειρότερες επιδόσεις, οι Ξάνθη, Ροδόπη, Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Λευκάδα, Ρέθυμνο και Δυτική Αττική.

«Πες μουτους φίλους σου»
Το πλεονέκτημα του μοναδικού δημόσιου σχολείου στην περιοχή του Παλαιού Ψυχικού είναι κατ΄ αρχήν... χωροταξικό. Βρίσκεται ακριβώς πίσω από τα μεγάλα συγκροτήματα που στεγάζουν το Αρσάκειο, ιδιωτικά σχολεία και το Κολλέγιο Αθηνών, γειτνίαση η οποία ως έναν βαθμό λειτουργεί ανταγωνιστικά. Η περιοχή είναι προνομιακή, το σχολείο βρίσκεται μέσα στο πράσινο και το εκπαιδευτικό περιβάλλον είναι ευχάριστο: μια καλή αρχή για να εξελιχθεί και βελτιωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Θες η γειτνίαση με τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, θες η παράδοσή του και οι καλοί καθηγητές του, έχουν κάνει το Δημόσιο του Ψυχικού από τα πλέον περιζήτητα δημόσια σχολεία στην Αθήνα. Δέχεται αιτήσεις γα εγγραφές από όλες τις γειτονικές περιοχές (Νέο Ψυχικό, Γαλάτσι, Κυψέλη). Καθώς όμως αποτελούν τελικά μέρος μια κοινότητας που θεωρούν προνομιακή οι μαθητές και οι μαθήτριές του τελικά προσπαθούν και συχνά... πετυχαίνουν. Τα ποσοστά επιτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι σημαντικά, υπερβαίνουν το 80%, ενώ πολιτιστικές ζώνες και εξωσχολικές δραστηριότητες «δένουν» την εκπαιδευτική καθημερινότητα.

3ο ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΑΛΕΩ
Το «κουνούπι» που βρυχάται
Διαστάσεις τοπικού θρύλου έχει λάβει στην περιοχή του Αιγάλεω το ιστορικό 3ο Λύκειο, το επονομαζόμενο «Κουνούπι». Πάλαι ποτέ ιδιωτικό σχολείο, ανεγερθέν με δωρεά του επιχειρηματία Γ. Κουνούπη, αποτελεί σήμερα... τοπικό εκπαιδευτικό «θησαυρό». Το επιβεβαιώνει ο μεγάλος αριθμός αιτήσεων εγγραφής που συγκεντρώνει από την ευρύτερη περιοχή. Είναι γνωστό ως παραδοσιακό και οργανωμένο. Και αυτό συχνά είναι αρκετό: «Στα σχολεία όπου υπάρχουν στιβαρές διευθύνσεις δεν υπάρχουν θέματα καταλήψεων ή ελλείψεων σε υποδομές. Ακόμη και όταν το κράτος δεν μπορεί, έχουν γίνει οι προμήθειες από πριν» εξηγεί εκπαιδευτικός του «Κουνουπιού». Το διαβατήριο για το Πανεπιστήμιο εφέτος πήρε πάνω από το 90% των τελειοφοίτων του. Ιατρικές, πολυτεχνικές και νομικές σχολές δέχθηκαν αποφοίτους του. Η αυξημένη εκπαιδευτική φροντίδα από την πλευρά του διευθυντή του σχολείου κ. Ν. Μπονόβα οδηγεί, όπως δείχνουν τα στοιχεία, σε μεγάλες επιτυχίες. Σε αυτό προσβλέπουν και οι γονείς των παιδιών της περιοχής Αιγάλεω αλλά και των γύρω περιοχών οι οποίοι διεκδικούν μια θέση στα προγράμματά του. Το σχολείο διαθέτει και σελίδα στο Facebook (με σήμα κατατεθέν μια πινακίδα οδικής κυκλοφορίας με ένα κουνούπι ζωγραφισμένο πάνω της), σύλλογο αποφοίτων. Αποτελεί «μαρκαρισμένο» εκπαιδευτικό σημείο στον χάρτη της περιοχής. «Αυτό το γκρουπ είναι για όλους όσοι έχουν περάσει από το 3ο Λύκειο Αιγάλεω ή αλλιώς... κουνούπι!» αναφέρουν οι απόφοιτοι του σχολείου, στην ιστοσελίδα τους.

2ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
Το εξωστρεφές «κεντρικό»
Η εξωστρέφεια του 2ου Λυκείου Κορυδαλλού, που αποκαλείται «κεντρικό» ή «κολέγιο» από τους κατοίκους της περιοχής, το καθιστά ξεχωριστό. Οι μαθητές του μαθαίνουν και μέσα από τα ταξίδια την επαφή με συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, στο πλαίσιο προγράμματος αντίστοιχου με το φοιτητικό «Εrasmus», το οποίο προορίζεται για τους μαθητές. Το σχολείο συνδέεται με σχολεία άλλων χωρών της ΕΕ· αυτές τις ημέρες φιλοξενεί παιδιά από την Ιταλία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Πολωνία.

Εδώ τα εργαστήρια λειτουργούν, τα αμφιθέατρα είναι σε χρήση, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές αξιοποιούνται καθημερινά. Εφέτος μόνο 10 από τους τελειοφοίτους του έμειναν εκτός πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Στις περιζήτητες σχολές όπως η Ιατρική Αθήνας εισήχθησαν δύο μαθητές ενώ πολλοί ήσαν οι υποψήφιοι σε πολυτεχνικές και οικονομικές σχολές. «Προσπαθούμε για το καλύτερο εκπαιδευτικό αποτέλεσμα» σημειώνει ο διευθυντής του κ. Γ. Καραχρήστος, αν και εφέτος- ελέω κρίσης και περικοπών- τα παράπονά του προς την πολιτεία που δεν διευκολύνει την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου είναι έντονα. «Πήραμε πριν από λίγες ημέρες 1.500 ευρώ από το υπουργείο Παιδείας, την 4η δόση του 2009, ενώ μόνο η ΔΕΗ που πληρώνουμε κοστίζει 1.000 ευρώ το δίμηνο». Με ή χωρίς χρήματα στο σχολικό ταμείο η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών του πέρασε σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ μόλις 10 τελειόφοιτοι έμειναν εκτός ανώτατης εκπαίδευσης. Δύο υποψήφιοι εισήχθησαν στην Ιατρική Αθήνας και δεκάδες άλλοι σε πολυτεχνικές και οικονομικές σχολές.5ο ΛΥΚΕΙΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
«Ο... καλός είναι αλλιώς»

Στο προαύλιο του 2ου Λυκείου Κορυδαλλού

Οι κακές γλώσσες λένε ότι στο 5ο Λύκειο Γλυφάδας δεν μπαίνεις αν δεν είσαι καλός μαθητής. Το σχολείο ξεχωρίζει στην ευρύτερη περιοχή με γνώμονα τις επιτυχίες του και πολλοί είναι εκείνοι που επιμένουν ότι οι δεκάδες υποψήφιοι για εγγραφή στα τμήματά του κρίνονται με βάση τη βαθμολογία τους. Τα τελευταία δύο χρόνια το σχολείο «μετράει» 20 μαθητές, με βαθμολογίες άνω των 19.000 μορίων. Οσοι είναι σε θέση να γνωρίζουν, αποδίδουν τις επιτυχίες αυτές στη δυναμική διευθύντριά του, τις καινοτόμες μεθόδους που εφαρμόζει στη διδασκαλία αλλά και τις εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Αποτελεί πάντως από τα περιζήτητα σχολεία της περιοχής της Γλυφάδας και πολλοί κάτοικοι το προτιμούν από φημισμένα ιδιωτικά σχολεία των νοτίων προαστίων.

4ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ
Αστρονομία μετά τα Μαθηματικά

1ο Λύκειο Παπάγου

Το μυστικό του 4ου Γενικού Λυκείου Καλλιθέας βρίσκεται στο πρόγραμμά του. Στα επιπλέον εφόδια που προσφέρει στους μαθητές του· από την αστρονομία ως το θέατρο (δυνατότητες τις οποίες μέσω των προγραμμάτων του υπουργείου Παιδείας θα μπορούσαν θεωρητικά να αναπτύξουν όλα τα σχολεία). Οπως ισχυρίζεται ο μαθηματικός κ. Ιάκ. Μαυρέλλης, που έχει αναλάβει πολλά από τα επιστημονικά προγράμματα του σχολείου, «το ενδιαφέρον των παιδιών για την Αστρονομία είναι μεγάλο. Ξεπερνούν τους 50 οι μαθητές που έρχονται σε κάθε μάθημα.Διοργανώνουμε επισκέψεις στην Πεντέλη και στο Πλανητάριο, τις οποίες νομίζω ότι όλοι όσοι συμμετέχουν απολαμβάνουν ιδιαίτερα». Επίσης το σχολείο εδώ και χρόνια διαθέτει θεατρική ομάδα, με αναφορά στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής. Κάποιοι καθηγητές του γράφουν και θεατρικά έργα! Το σχολείο συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική ζωή και με άλλους τρόπους. «Συνεργαζόμαστε με μη κυβερνητικές οργανώσεις. Πέρυσι κάναμε δενδροφυτεύσεις σε πολλές περιοχές» επισημαίνει ο κ. Μαυρέλλης. Επειτα από αυτά το σχολείο εφέτος «κατέκτησε» αρκετές θέσεις πολιτικών μηχανικών, οικονομολόγων και μαθηματικών στα ελληνικά πανεπιστήμια, εξασφαλίζοντας την εισαγωγή του 85% των μαθητών της Γ΄ Λυκείου.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=361213&dt=17/10/2010#ixzz12dHPqtE2

Το φορτίο του χαβαλέ

Το φορτίο του χαβαλέ

Μαρία Kατσουνάκη, Η Καθημερινή της Κυριακής, 10/10/2010

«Τελειώσαμε το γυμνάσιο, κύριε, και δεν μας αφήσατε να κάνουμε ούτε μια μέρα κατάληψη»! Το παράπονο του μαθητή διατυπώθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια στον γυμνασιάρχη. Μια τουλάχιστον κατάληψη έπρεπε να υπάρχει στην εφηβική επετηρίδα. Να μπορεί, πριν περάσει ο 15χρονος το κατώφλι της Α΄ Λυκείου, να συνθέσει το δικό του αφήγημα, τη μικρή, προσωπική ιστορία, με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Η ειδησεογραφία δίνει το μέτρο του εθιμικού χαρακτήρα των καταλήψεων: «ξεκινούν και φέτος… κλιμακώνονται… κ.ο.κ». Το τυποποιημένο ύφος των δημοσιευμάτων δηλώνει ότι πρόκειται για μια υπόθεση ρουτίνας, που φέρει «το αξιακό φορτίο του χαβαλέ», όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης.

Οι φετινές καταλήψεις εμφανίστηκαν λίγο νωρίτερα αλλά ο αριθμός των σχολείων που συμμετείχαν δεν ξεπέρασε, στο μέσο της περασμένης εβδομάδας, τα ογδόντα πανελλαδικά. Τις επόμενες ημέρες περιορίστηκε. Τα αιτήματα των μαθητών, ένας αχταρμάς με αστάθμητο εύρος: από την κατάργηση του μνημονίου έως το μέγιστο επιτρεπτό όριο για τις απουσίες, από διανομή σχολικών εγχειριδίων και κάλυψη κενών θέσεων διδακτικού προσωπικού έως επιτακτική ανάγκη για διαδραστικούς πίνακες γιατί η κιμωλία είναι καρκινογόνος! Κοντά στην επισήμανση για σοβαρές ελλείψεις στην κτιριακή υποδομή, σε κενά καθηγητών και βιβλίων, το προσωπικό ξέσπασμα: «Δεν είναι κατάσταση αυτή. Την περασμένη εβδομάδα ξεκινούσα με διάβασμα το πρωί και γυρνούσα σπίτι στις 12 τα μεσάνυχτα από το φροντιστήριο», έλεγε μαθητής της Γ΄ Λυκείου. Από κοντά και ορισμένοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να καταγγέλλουν «για άλλη μια φορά την αναλγησία της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα».

Οσο για τη στάση της ΟΛΜΕ, αντιγράφουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα από ανακοίνωσή της σε παλαιότερη κινητοποίηση μαθητών: «Για τον κλάδο των εκπαιδευτικών –όπως αρμόζει, άλλωστε, στον κινηματικό μας πολιτισμό– τόσο ο σεβασμός της αυτονομίας του μαθητικού κινήματος όσο και η αλληλεγγύη μας είναι ζητήματα δεδομένα και αυτονόητα. Οι αγωνιζόμενοι μαθητές μας έχουν, παρά την ηλικία τους, την κρίση και την ωριμότητα της σκέψης ώστε να διαμορφώνουν οι ίδιοι τόσο το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των κινητοποιήσεών τους, όσο και την αξιοποίηση των πρόσφορων μορφών και μέσων».

Η επανάληψη, έστω και εξασθενημένη, των καταλήψεων αποτελεί παράπλευρο πλήγμα για τη Μέση Εκπαίδευση. Μαζί με ένα υπουργείο που μοιάζει να ταλαντεύεται ανάμεσα στον οικονομισμό και στον λαϊκισμό (ποιος τολμάει να θίξει το όριο των απουσιών που μπορεί να φτάσει τις 180 στη Γ΄ Λυκείου;), το δημόσιο σχολείο πορεύεται στα τυφλά απειλούμενο σοβαρά από ένα διογκούμενο μέγεθος της δημόσιας ζωής: τον χαβαλέ. «Ετσι η απαξίωση επιτείνεται με τη γελοιοποίηση ενός υπέρτατου δημόσιου αγαθού που η πτώση του συμπαρασύρει και την ιδέα του δημόσιου εν γένει», σημείωνε σε άρθρο του ο εκπαιδευτικός Γιάννης Αντωνίου.

Οι καταλήψεις, παλιότερες και πρόσφατες, ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπογραμμίζουν και να ενισχύουν τα χαρακτηριστικά της κρίσης. Οσο κι αν οι υποστηρικτές τους προβάλλουν τον σουρεαλιστικό ισχυρισμό ότι σταματώντας την εκπαιδευτική διαδικασία υπερασπίζουν τη δημόσια παιδεία από την υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: το δημόσιο σχολείο υπολειτουργεί σε ένα κλίμα αδιαφορίας, ενώ οι ιδιωτικοί θεσμοί παραμένουν αδιατάρακτοι, ενδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο το κύρος τους. Οσο φιλόδοξες και να είναι οι προθέσεις του υπουργείου Παιδείας, με ένα δημόσιο σχολείο κλειστό και δυσλειτουργικό και τα φροντιστήρια να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στην εντέλεια, καμία μεταρρύθμιση δεν είναι εφικτή.

Η απαρέσκεια των μαθητών για τη σχολική διαδικασία δεν απαλύνεται ούτε με χατίρια ούτε με ελαστικές βαθμολογίες ούτε με αλόγιστες παροχές δήθεν δικαιωμάτων. Το σχολείο θα παραμένει κενός τόπος χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, που ούτε τη γνώση καταφέρνει να υπηρετήσει, ούτε χαρά μπορεί να προσφέρει αλλά ούτε και προοπτική στην αγορά εργασίας.

Οι καταλήψεις παίζουν τον ρόλο της γενικής συνταγής που μπορεί να έχει αποτέλεσμα από τον απλό πονοκέφαλο έως ένα βαρύτερο νόσημα. Σπάει τη ρουτίνα, δίνει εύσημα κατά φαντασίαν αγωνιστικότητας και χάνει τη σημασία της ως ύστατο μέσο πίεσης και διεκδίκησης. Ευτελίζεται με συρραφή ανυπόστατων –αν όχι υπαγορευμένων– αιτημάτων.

Η δημόσια εκπαίδευση εξακολουθεί να υφίσταται χάρη στο ανθρώπινο δυναμικό της. Υπάρχουν αντοχές και αποθέματα, ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις βοηθούν να παραμένει ζωντανή και ενεργή. Εάν καταρρεύσει, με τη βοήθεια όλων όσων θεωρούν τους αναγκαίους περιορισμούς μη επικοινωνιακή μέθοδο ή ψηφοθηρικά καταστροφική, τότε ένας βασικός πυλώνας της κοινωνίας θα χαθεί. Το μέλλον είναι άδηλο αλλά όχι ανύπαρκτο. Δεν ακυρώνεται ούτε ξεγελιέται με πολιτικάντικα, συνδικαλιστικά ή κομματικά τερτίπια. Και κυρίως: έχει μνήμη.

Οι φημολογούμενες αλλαγές στο Λύκειο

Από το in gr


Σαρωτικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών σε όλες τις τάξεις του λυκείου, νέο τρόπο πρόσβασης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και αναδιάρθρωση του πρώτου έτους σπουδών περιλαμβάνει το σχέδιο που επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας. Αλλαγές αναμένονται να συναντήσουν και οι φετινοί υποψήφιοι, καθώς η συμπλήρωση του μηχανογραφικού θα γίνεται πριν από τις εξετάσεις, ενώ το υπουργείο εξετάζει να μειώσει τον αριθμό των εισακτέων.

Τα γενικά χαρακτηριστικά του νέου τρόπου πρόσβασης στα πανεπιστήµια, σύμφωνα με «Τα Νέα» είναι τα ακόλουθα:

1. Στη διάρκεια της φοίτησης στη Β' και Γ' Λυκείου ο υποψήφιος θα παρακολουθεί υποχρεωτικά µαθήµατα, µαθήµατα επιλογής και δραστηριότητες συνολικά 35 ώρες την εβδοµάδα, µε βάση τα οποία θα οδηγείται στην οµάδα σχολών της επιλογής του.

2. Οι σχολές θα καθορίσουν τους συντελεστές βαρύτητας στα µαθήµατα.

3. Στο τέλος του Λυκείου οι υποψήφιοι θα δίνουν εξετάσεις σε τέσσερα µαθήµατα που έχουν προεπιλέξει και στην τελική επίδοση θα συνυπολογίζεται η συνολική αξιολόγησή τους στη Β' και τη Γ'  Λυκείου.

4. Η ένταξη των υποψηφίων θα γίνεται σε σχολές (π.χ. Σχολή Θετικών Επιστηµών Αθήνας, Θεσσαλονίκης κ.λπ.) ή σε πανεπιστήµια (π.χ. Πάντειο Πανεπιστήµιο).

5. Η τελική κατάταξή τους σε τµήµατα πανεπιστηµιακά ή ΤΕΙ θα γίνεται ύστερα από αξιολογικές διαδικασίες (εξετάσεις) κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους σπουδών.

6. Προτείνεται η ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ χαµηλής ζήτησης.

Το σύστηµα αυτό θα εφαρµοστεί πρώτη φορά στο σχολικό έτος 2013-2014, δηλαδή θα αφορά τους µαθητές που θα φοιτήσουν στην Α' Λυκείου το επόµενο σχολικό έτος 2011-2012.

Με βάση το σχέδιο που µελετά το υπουργείο Παιδείας, το πρόγραµµα σπουδών που θα εφαρµοστεί από το 2012 στη Β' Λυκείου και το 2013 στη Γ' Λυκείου τείνει να διαµορφωθεί ως εξής:

Υποχρεωτικά µαθήµατα: Τρία θα είναι τα υποχρεωτικά µαθήµατα: η Νέα Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία (4 και 2 ώρες διδασκαλίας αντιστοίχως), τα Αγγλικά (3 ώρες) και η Φυσική Αγωγή (3 ώρες). Η συνολική διάρκεια της διδασκαλίας των υποχρεωτικών µαθηµάτων θα είναι 12 ώρες εβδοµαδιαίως.

Μαθήµατα επιλογής: Σύµφωνα µε τα προτεινόµενα, θα υπάρχουν έξι οµάδες γνωστικών αντικειµένων, οι οποίες θα περιέχουν µαθήµατα εξάωρα «υψηλού επιπέδου» και µαθήµατα τρίωρα «βασικού επιπέδου». Κάθε µαθητής θα υποχρεούται να διαλέξει: α) ένα εξάωρο µάθηµα από όποια οµάδα µαθηµάτων επιθυµεί, εφόσον βεβαίως αυτή διαθέτει µάθηµα υψηλού επιπέδου και β) ένα τρίωρο µάθηµα από καθεµία από τις λοιπές οµάδες. Οι έξι οµάδες µαθηµάτων είναι οι εξής:

1) Αρχαιογνωσία, που περιέχει τα µαθήµατα: Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραµµατεία (6 ώρες), Αρχαία Ελληνική Γραµµατεία (3 ώρες), Αρχαία Ιστορία (3 ώρες), Ιστορία των Ιδεών (3 ώρες).

2) Μαθηµατικά, µε µαθήµατα: Μαθηµατικά υψηλού επιπέδου (6 ώρες), Μαθηµατικά βασικού επιπέδου (3 ώρες).

3) Πειραµατικές Επιστήµες, µε µαθήµατα: Φυσική (6 ώρες), Χηµεία (3 ώρες), Βιολογία (3 ώρες), Περιβαλλοντικές Επιστήµες (3 ώρες).

4) Κοινωνικές Επιστήµες, µε µαθήµατα: Οικονοµία υψηλού επιπέδου (6 ώρες), Οικονοµία βασικού επιπέδου (3 ώρες), Πολιτικές και κοινωνικές επιστήµες (3 ώρες), Ευρωπαϊκή Ιστορία (3 ώρες), Ψυχολογία (3 ώρες), Αρχές ηθικής και φιλοσοφίας (3 ώρες), Θρησκευτικά (3 ώρες).

5) Ξένη Γλώσσα, µε µαθήµατα: Λατινικά (6 ώρες), Γαλλικά (3 ή 6 ώρες), Γερµανικά (3 ή 6 ώρες), Ισπανικά (3 ή 6 ώρες), Ιταλικά (3 ή 6 ώρες).

6) Πολιτισµός, µε µαθήµατα: Εικαστικά (3 ώρες), Μουσική (3 ώρες), Θέατρο και Κινηµατογράφος (3 ώρες).

Η διάρκεια της διδασκαλίας των µαθηµάτων επιλογής θα είναι 21 ώρες εβδοµαδιαίως.

Στο πρόγραµµα σπουδών της Β' και της Γ' Λυκείου εισάγεται ο θεσµός της δραστηριότητας (2 ώρες εβδοµαδιαίως).

Οι σχολές θα επιβάλλουν συντελεστές βαρύτητας στα µαθήµατα που τους ενδιαφέρουν να κατέχει καλά ο υποψήφιος. Έτσι ο υποψήφιος ανάλογα µε τη σχολή στην οποία επιθυµεί να εισαχθεί θα οδηγείται στην επιλογή του α' ή του β' μαθήματος.

Newsroom ΔΟΛ

Η λαϊκίστικη δημαγωγία και στην εκπαίδευση. Η δημοκρατική αριστερά έχει και εδώ τον αντίλογο.

Η έκδοση των στατιστικών στοιχείων των  πανελληνίων εξετάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ φανέρωσε κάτι ήδη γνωστό στη σχολική κοινότητα, αλλά και τελείως φυσιολογικό. Το 37,09% των γραπτών βαθμολογήθηκε κάτω από 10. Δεν είναι ούτε κακό, ούτε καλό είναι η πραγματικότητα. Τα παιδιά που έχουν ικανότητες, έχουν διάθεση, υποστηρίζονται από το σπίτι τους οικονομικά και ψυχολογικά και δουλεύουν σκληρά, γράφουν καλά και εισάγονται στις λεγόμενες καλές σχολές. Το αντίθετο συμβαίνει για όσα παιδιά δεν συνδυάζουν όπως πρέπει τους 4 παράγοντες που ανέφερα. Αυτό συνέβαινε πάντα. Αν ρωτάτε αν η επίδοση αυτή φωτογραφίζει την κατάσταση της παιδείας μας θα απαντούσα πως, εν μέρει ναι, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο. Για να αντιληφθούμε τα αδιέξοδα της μέσης εκπαίδευσης δεν είναι ανάγκη να ανατρέξουμε στους βαθμούς. Ακόμα και οι καλοί βαθμοί αντιστοιχούν σε μια τυποποιημένη παιδεία, άρα και εξέταση, που αποθεώνει την τεχνική και εν μέρει την αποστήθιση. Αυτό και βέβαια, δεν μειώνει την αξία του 15,5% των γραπτών που βαθμολογήθηκαν με άριστα. Τι νόημα έχει να λέμε κουβέντες καφενείου, δηλαδή ότι τα παιδιά σήμερα δεν διαβάζουν, ή δεν αγαπούν τη γνώση. Άλλα την αγαπούν και άλλα όχι, άλλα προσπαθούν και άλλα όχι, άλλα έχουν τις υποκειμενικές και αντικειμενικές δυνατότητες και άλλα όχι. Τα παιδιά των ανθρώπων δεν είναι όλα ίσα.

Το ζήτημα είναι αν η επίδοσή τους οδηγεί κάπου. Οι περιζήτητες σχολές  τους δίνουν την ευκαιρία  να κάνουν σπουδές σοβαρού επιπέδου, μεταπτυχιακά στο εξωτερικό και να διεκδικήσουν μια θέση, πάντα στα πλαίσια του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας. Ο πληθωρισμός επιστημόνων στην Ελλάδα, όπως γιατρών, μηχανικών, εκπαιδευτικών κλπ, αυξάνει την ανεργία και ρίχνει τους μισθούς, αλλά και πάλι η θέση των πτυχιούχων είναι καλύτερη από αυτή των αποφοίτων λυκείου, λόγω της οικονομίας μικρής κλίμακας που υπάρχει στην Ελλάδα ( βλέπε δικό μου post «νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι» του Α. Δοξιάδη).

Το μεγαλύτερο όμως μέρος των επιτυχόντων συνωστίζεται σε σχολές δεύτερης κατηγορίας όπως είναι κάποιες σχολές των ΑΕΙ και οι περισσότερες των ΤΕΙ. Γι’ αυτούς, συχνά, οι κόποι των σπουδών τους πάνε χαράμι. Δύσκολα θα βρουν δουλειά σχετική με το πτυχίο τους και σπάνια η δουλειά αυτή θα έχει ένα καλό μισθό. Η ταξικότητα της εκπαίδευσης είναι βέβαια παρούσα. Τα παιδιά που φοιτούν στις δεύτερες σχολές ανήκουν κυρίως στα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Συνεπώς οι ευκαιρίες να αλλάξουν κατηγορία μέσω των σπουδών τους είναι λίγες.

Αυτά ακριβώς τα φτωχά στρώματα στοχεύει το μέτρο της κατάργησης της βάσης του 10. Η εξουσία κλείνει το μάτι ακόμα και στους τελείως αδιάφορους ή ανήμπορους, τους ανοίγει την πόρτα «ανώτατων σχολών» αλλά ταυτόχρονα, και εδώ είναι το ανήθικο, τους κλείνει την πόρτα μιας εξειδικευμένης επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Οι σχολές β΄ διαλογής, απλωμένες σε όλη την Ελλάδα, που υποδέχονται μαθητές με μέσο όρο κάτω, ή πολύ κάτω, από 10 είναι προφανώς αδύνατο να λειτουργήσουν. Χωρίς χρήματα, χωρίς σοβαρό μόνιμο διδακτικό προσωπικό, χωρίς υποδομές αλλά και χωρίς σοβαρούς φοιτητές γρήγορα απαξιώθηκαν. Οι επιτυχόντες θα πάνε και θα γραφτούν, θα έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι φοιτητές, αλλά γρήγορα θα τις εγκαταλείψουν. Αλλά και όσοι μείνουν να πάρουν πτυχίο από τη σχολή Ιχθυοκαλλιέργειας Μεσολογγίου ή Ανθοκομίας Καλαμάτας γρήγορα θα καταλάβουν ότι έχασαν τον καιρό τους, αν με το πτυχίο αυτό θέλουν δουλειά ανάλογα αμειβόμενη. Η ελληνική οικονομία δεν έχει θέσεις εργασίας για αυτά τα πτυχία. Στα άνθη σταδιοδρομούν μετανάστες από το Πακιστάν. Στην Ολλανδία βέβαια είναι αλλιώς.

Άρα, μια ανώτατη εκπαίδευση με ειδικότητες αναντίστοιχες με την παράδοση, τις δυνατότητες και την οικονομική διάρθρωση της χώρας είναι μια εκπαίδευση μαϊμού και κάνει κακό στα κατώτερα στρώματα που σπουδάζουν για να βρουν στον ήλιο καλύτερη μοίρα και όχι από χόμπυ.

Η ελληνική κοινωνία όμως έχει αντιληφθεί το παιχνίδι και δεν μασάει πλέον. Τα παιδιά των κακών επιδόσεων, εγκαταλείπουν ουσιαστικά τις «σχολές» και αναζητούν την τύχη τους, είτε στην αγορά εργασίας, είτε σε δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ. Και εδώ είναι ο κόμπος.

Αν η εξουσία ήθελε να  βοηθήσει αυτήν την μεγάλη κατηγορία νέων θα προσπαθούσε να αλλάξει όλη τη δομή της εκπαίδευσης και να μειώσει, στο μέτρο του δυνατού, το ταξικό κριτήριο επίδοσης και προόδου. Να δώσει σε όλους περισσότερες ευκαιρίες. Αλλά και με το υπάρχον καθεστώς, αντί να καταφεύγει σε κόλπα, θα μπορούσε να κάνει κάτι ουσιαστικό.

Τι θα μπορούσε να κάνει;

Θα μπορούσε να δώσει στα παιδιά αυτά τη δυνατότητα να αποκτήσουν πρακτικές γνώσεις και δεξιότητες αντίστοιχες με την αγορά εργασίας, χωρίς δήθεν πτυχία ανώτατων σχολών;

Και βέβαια θα μπορούσε σχετικά εύκολα και με χρήματα λιγότερα από αυτά που σκορπάει για να συντηρεί τα περισσότερα ΤΕΙ.

Θα καταργούσε τα άθλια διάσπαρτα ΤΕΙ και θα διοχέτευε τους πόρους και τα προγράμματα σε σοβαρές δημόσιες ολοκληρωμένες σχολές μεταλυκειακής επαγγελματικής εκπαίδευσης, είτε στον τεχνολογικό τομέα, είτε σε αυτόν των υπηρεσιών.  

Θα έφτιαχνε ενιαία προγράμματα σπουδών, άμεσα συνδεδεμένα με την παραγωγή. Εκπαίδευση  πραγματική, σε ότι δουλεύεται και ζητείται αυτήν τη στιγμή στην αγορά και όχι πριν 20 χρόνια.

Θα καταργούσε, σχεδόν τελείως, το δικαίωμα των απουσιών.

Θα επιδοτούσε  τους σπουδαστές αλλά και τις εταιρείες που τους προσλαμβάνουν για πρακτική.

Ταυτόχρονα, όπως κάνει η Δανία, θα  συνέδεε άμεσα τη λειτουργία της κάθε σχολής με την αγορά εργασίας. Ένα χρόνο φοίτηση, ένα χρόνο δουλειά και ξανά σχολή και ξανά δουλειά, με ενδιάμεσες αυστηρές εξετάσεις και τέλος απόκτηση πτυχίου που αντανακλά πραγματικές γνώσεις και όχι μαϊμού πτυχία με αντιγραφή και συναλλαγή κάθε είδους.

Θα καταργούσε τα ΕΠΑΛ,  στη σημερινή ανούσια και άχρηστη μορφή τους, ή θα τα συνέδεε άμεσα με αυτές τις σχολές.

Με τις επιλογές αυτές θα έδινε ευκαιρία σε όσους θέλουν να αποκτήσουν δυνατότητες και πιστοποίηση και να βγουν στην αγορά εργασίας με φόντα. Με αυτόν τον τρόπο θα έκανε φιλολαϊκή πολιτική και όχι λαϊκίστικη δημαγωγία.

Φυσικά και εδώ η λαϊκίστικη αριστερά έχει λόγο. Να καταργηθεί η βάση του δέκα, να ανοίξουν όλες οι σχολές, να καταργηθούν οι εξετάσεις κάθε είδους, να γίνουν και άλλα ΑΕΙ και ΤΕΙ, να σπουδάζουν όλοι, αλλά τι και πως και γιατί, δεν μας το λέει.  Κοινώς να απλωθεί ακόμα περισσότερο η απάτη και η ψευδαίσθηση των «σπουδών». Τουλάχιστον στα χρόνια της μεταπολίτευσης, η Αριστερά ζητούσε επίμονα να συνδεθεί η παιδεία με την παραγωγή. Τώρα ένα μέρος της, το πιο αντιδραστικό και σκοταδιστικό, ζητάει  να εξευτελιστεί ακόμα περισσότερο.  Ανάμεσα στην φιλελεύθερη  εξουσία και στην αμετροέπεια της επαναστατικής δημαγωγίας, η σκεπτόμενη και δημοκρατική αριστερά έχει τον πρώτο λόγο, αρκεί να τον αρθρώσει πειστικά.

Ήρθε ο καιρός να λειτουργήσει η σχολική κοινότητα

Την εποχή του ΔΝΤ και της περιστολής εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων μιλάμε για αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας; Προφανώς, αλλιώς ας περιμένουμε να πεθάνουμε μοιραίοι, δειλοί και άβουλοι αντάμα. Ειδάλλως, ας επαναστατήσουμε, ας ανατρέψουμε με τη βία το υπάρχον καθεστώς και ας επιβάλλουμε την επαναστατική κυβέρνηση που ξέρει που βρίσκονται τα λεφτά και τον τρόπο για να τα πάρει και να τα μοιράσει. Όσο λοιπόν δεν πέφτει στο τραπέζι πρόταση για αληθινό πόλεμο, δεν έχουμε παρά να δουλέψουμε. Τώρα  κάτι μυξοκλάματα και παράπονα και «να πληρώσει η πλουτοκρατία», αφήστε τα για την δήθεν Αριστερά.

Ας αυτοοργανωθούμε οριζόντια, πλάγια και κατακόρυφα και ας σώσουμε τον τόπο μας, το ψωμί μας, τα παιδιά μας. Η υπουργός Τουρισμού, για παράδειγμα, είτε κούκλα είτε μουστόγρια, δεν πρόκειται να καθορίσει την τουριστική μας κίνηση. Πολύ απλά γιατί δεν ξέρει πως, ούτε και τη νοιάζει. Ας οργανωθούν οι ξενοδόχοι και οι ρουμτουλέτηδες, ας διαφημιστούν, ας κάνουν το προϊόν τους ελκυστικό και ας το πουλήσουν μόνοι τους. Από το πολιτικό προσωπικό, κίτρινο, πράσινο, κόκκινο ή μπλε δεν έχουν να περιμένουν τίποτα.

Αυτοοργάνωση. Ας δουλέψουμε για μας και όχι για κανένα αφεντικό.

Στο σχολείο, στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, ήρθε η ώρα να δουλέψουμε πραγματικά. Να ορίσουμε στόχους, να καθορίσουμε δράσεις, να μοιράσουμε καθήκοντα, να ελέγξουμε την εφαρμογή τους και στο τέλος να αξιολογήσουμε όλοι μαζί το έργο μας.

Μετά θα ανεβάσουμε τα συμπεράσματά μας στο διαδίκτυο και θα ανταλλάξουμε τις εμπειρίες μας με συναδέλφους από άλλα σχολεία. Με όλον τον κόσμο. 

Στο τέλος θα είμαστε σοφότεροι. Θα έχουμε ασκήσει εμείς την κοινωνική πολιτική που δεν ασκεί η κυβέρνηση, θα έχουμε εμείς βοηθήσει εμάς τους ίδιους να γίνουμε παραγωγικοί, τους μαθητές να γίνουν καλύτεροι, την κοινωνία να νιώσει ασφαλής από τη δική της δράση και όχι από τις επιλογές του κάθε κυβερνώντα.

Κάπως έτσι φαντάζομαι τη λεγόμενη αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας. Απέναντι σ’ ένα πιλοτικό πρόγραμμα, έχεις όλες τις δυνατότητες να προτείνεις ή και να επιβάλλεις λύσεις. Σιγά μην έχουν στο υπουργείο, σαφή εικόνα για το τι θέλουν. Αν είχαν δεν θα είχαμε πιλοτικό πρόγραμμα, αλλά νόμο του κράτους.

Το πιλοτικό πρόγραμμα δεν ευτύχησε να έχει την αποδοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας. Και δεν είναι, η κύρια αιτία, η πολεμική που άσκησε εναντίον του η συνδικαλιστική ηγεσία και η βαθιά συντηρητική «Αριστερά». Είναι το καθεστώς λειτουργίας της κάθε σχολικής μονάδας που αποτελεί άγονο περιβάλλον για οποιαδήποτε οργάνωση, καινοτομία, έλεγχο και μέτρηση στα σχολεία. Είναι ο φόβος των δασκάλων μπροστά στο καινούργιο.

Το σχολικό καθεστώς, διαθέτει κάθε είδους μηχανισμό για την τήρηση της γραφειοκρατίας. Τα μισθολογικά παρακολουθούνται αυστηρά, οι μεταθέσεις, αποσπάσεις, τοποθετήσεις και οι ανάλογες «διευκολύνσεις» γίνονται νομότυπα, τα υλικά παραλαμβάνονται με όλα τα παραστατικά, διαβιβαστικά πηγαινοέρχονται, οι απουσίες καταγράφονται, οι βαθμοί περνάνε σε χίλιες δύο καρτέλες και πρωτόκολλα.

Το μόνο που δεν ελέγχεται είναι τι κάνει ο κάθε δάσκαλος μέσα στην τάξη. Α! εκεί υπάρχει το άβατον. 

Ο δάσκαλος στην τάξη είναι ο απόλυτος άρχοντας. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να γράφει σε ένα άθλιο βιβλίο ύλης την παράγραφο του βιβλίου που δίδαξε. Να τη γράφει, χωρίς να σημαίνει ότι τη δίδαξε κιόλας. Για το πώς τη δίδαξε ούτε λόγος να γίνεται. Από κει και μετά κανείς δεν ξέρει εκτός από τους μαθητές που έμειναν ξύπνιοι και αυτόν, τι συνέβη για μια ώρα μέσα στην τάξη. Ούτε έχει χρέος να δώσει αναφορά γι’ αυτό. Εννοείτε ότι κανείς μηχανισμός δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη επιστημονική του, πόσο μάλλον την παιδαγωγική του επάρκεια. Από τη στιγμή που έχει πτυχίο και διορίστηκε νόμιμα έχει δια βίου όλα τα προσόντα και την άδεια να κάνει ότι θέλει. Δεν έχω διάθεση να αμφισβητήσω τα προσόντα κανενός. Όμως, χωρίς συνεχή επιμόρφωση και μετεκπαίδευση, χωρίς στοιχειώδη έλεγχο από κανένα πως διασφαλίζεται η κοινωνία ότι ο εκπαιδευτικός λειτουργός, λειτουργεί ορθά και δεν σαχλαμαρίζει; Και τι γίνεται με αυτούς που έχουν τα τυπικά προσόντα, αλλά δεν κάνουν για δάσκαλοι; Με αυτούς που βαριούνται, με αυτούς που δεν θέλουν; Ποια τυπική διαδικασία υπάρχει όταν μια τάξη δεν αποδέχεται ένα δάσκαλο; Καμιά. Ποιος είναι ο ρόλος του σχολικού συμβούλου; Ουσιαστικά και τυπικά κανένας.
Εγώ ο δάσκαλος:

Προφανώς και είμαι αυστηρός αξιολογητής των μαθητών μου και τους επιτιμώ όταν αδιαφορούν και δεν διαβάζουν.

Προφανώς και εξανίσταμαι όταν το πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτά το παιδί μου δεν αξιολογείται, διότι το πτυχίο του, στο οποίο εγώ επενδύω, υποβαθμίζεται.

Προφανώς και οργίζομαι όταν τα νοσοκομεία δεν αξιολογούνται, γιατί εκεί μέσα μπαίνω για να με θεραπεύσουν.

Προφανώς και κρίνω καθημερινά του άχρηστους πολιτικούς.

Προφανώς και απορώ που η δασκάλα του παιδιού μου στο διπλανό σχολείο κάνει λάθη και πάω και διαμαρτύρομαι γιατί δεν τέλειωσε την ύλη.

Προφανώς και αξιολογώ τον διευθυντή του σχολείου και σχολιάζω την ανεπάρκεια του συναδέλφου χαμηλόφωνα.

Από εμένα όμως πως τολμούν να ζητούν προγραμματισμό, έλεγχο και εσωτερική ή εξωτερική αξιολόγηση; Αφού είμαι ο τέλειος, τι να αξιολογήσω, τον Θεό;   

Αλλά και έτσι να μην είναι, τέτοιες συλλογικές διαδικασίες απαιτούν και κάποιο κόπο και κάποιο χρόνο εκτός του ατομικού ωραρίου, και δεν είναι εποχές για να χαζολογάμε στο σχολείο. Έχουμε και δουλειές. Δεκτόν.

Άσε που τα όποια στοιχεία συλλεχθούν μπορεί κάποιος, κάποτε, να τα χρησιμοποιήσει εναντίον μου.  Να συνδέσει το μισθό μου με την επίδοση των μαθητών μου, που λέει και το ΠΑΜΕ. Στην Ελλάδα ζούμε, ποιος ξέρει τι γίνεται αύριο; Δεκτόν.

Όμως το δημόσιο σχολείο πεθαίνει κάθε μέρα, και το παιδί σου φοιτά στο ίδιο δημόσιο σχολείο, που εσύ δουλεύεις. Δεν λυπάσαι τον εαυτό σου τουλάχιστον; Εσύ δεν είσαι που πληρώνεις φροντιστήρια και ιδιαίτερα από την Α γυμνασίου για να καλύψεις την αδυναμία του σχολείου να δώσει με επάρκεια ακόμα και αυτήν την τυποποιημένη γνώση; Εσύ δεν είσαι και μάλιστα το πιο σημαντικό μέλος αυτού του ήδη νεκρού οργανισμού; Τότε απαράδεκτον.

Πριν από 40 χρόνια πήγαινες στο φροντιστήριο μόνο στην τελευταία τάξη, με μια αχανή εξεταστέα ύλη, για να μπεις στα ΑΕΙ, εκτός και αν είχες μαθησιακά προβλήματα. Πριν 30 χρόνια το φροντιστήριο κατέβηκε σε όλο το λύκειο. Πριν 20 χρόνια πήγε και στην Γ γυμνασίου. Πριν από 10 χρόνια πήγε σε όλο το γυμνάσιο. Σήμερα αγγίζει και το Δημοτικό και κατεβαίνει. Τα παιδιά παίρνουν τις όποιες γνώσεις μόνο από το φροντιστήριο. Ας το παραδεχτούμε. Το σχολείο είναι απλώς μια τυπική διαδικασία. Ακόμα και στα ιδιωτικά το ίδιο περίπου συμβαίνει, εκτός εξαιρέσεων. Με τη σημερινή οργάνωση του σχολείου είναι πολύ δύσκολο να δουλέψει κάποιος και να αποδώσει. Εκτός και αν είναι θαυματοποιός και σας πληροφορώ ότι, τέτοιοι, υπάρχουν αρκετοί και φαίνονται. Γιατί;

Σίγουρα πριν φτάσεις να ζητήσεις ευθύνες από τον δάσκαλο θα συναντήσεις πληγές που χαίνουν. Ποιες είναι;

- Έλλειψη εθνικού στόχου για το τι θέλουμε από την βασική και μέση εκπαίδευση.

- Αποτυχημένα αναλυτικά προγράμματα, ύλη πολλή και άχρηστη, επικαλύψεις, λάθος δομή.

- Σχολικά βιβλία για γέλια, αδύνατον να διαβαστούν και να κατανοηθούν από μαθητές.

- Εποπτικά μέσα διδασκαλίας άλλων εποχών, όταν έχεις την τύχη και υπάρχουν.

- Κτήρια - φυλακές, απρόσωπα, βρώμικα,  κατεστραμμένα, ακατάλληλα.

Όμως έχεις ένα σχολείο, ένα σύνολο ψυχών, έχεις μια ύλη, λίγα μέσα, αλλά έχεις τη γνώση και μπορείς να την περάσεις, έχεις τον τρόπο;

Αν δεν τον έχεις κάτσε και μελέτησε, ρώτα αυτόν που ξέρει, βάλε λίγο διάλογο στη ζωή σου, θέλησε να εκτεθείς, να πεις δεν ξέρω, να ακούσεις, να μάθεις. Κανείς δεν σου επιβάλλει ούτε καν χαλαρό πλαίσιο για το τι θα κάνεις. Η εξουσία σιχαίνεται να ασχολείται με την ουσία της εκπαίδευσης, την θεωρεί αντιπαραγωγική. Η εξουσία έχει σπουδάσει στο κολέγιο ή στο εξωτερικό, δεν έχει βιώσει, δεν καταλαβαίνει, δεν θέλει να δώσει πραγματική παιδεία. Και τώρα που προτείνει την αυτοαξιολόγηση, μάλλον θα αρκεστεί σε ποσοτικά, τυπικά, στοιχεία δεν θα επιμείνει στην ουσία.

Εσύ όμως είσαι ο δάσκαλος του γένους. Είσαι λειτουργός, αυτό δεν λες; Πάρε λοιπόν την ευκαιρία που σου δίνει η εξουσία και απέκτησε την ισχύ που ονειρεύεσαι.

Ας βγούμε από τη μιζέρια μας και ας νικήσουμε τους φόβους μας.

Ας δουλέψουμε συλλογικά και ας εμπνεύσουμε τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο.

Ας οργανώσουμε την ύλη που θα διδάξουμε κατά ειδικότητα και τάξη, συλλογικά.

Ας φτιάξουμε ένα χρονοδιάγραμμα για να το τηρήσουμε, για να προλάβουμε να κάνουμε αυτά που πρέπει με την ανάλογη βαρύτητα. Δεν είναι ανάγκη να τα κάνουμε όλα, ας κάνουμε αυτά για τα οποία θα έχουμε συμφωνήσει.

Ας φτιάξουμε, σημειώσεις, φύλλα εργασίας, πειραματικές διατάξεις, προβολές, διαδικτυακές δράσεις που θα μας βοηθήσουν να κάνουμε πιο ελκυστική και ωφέλιμη τη δουλειά μας.

Ας σχεδιάσουμε τον τρόπο διδασκαλίας από κοινού με τους συναδέλφους. Ας κάνουμε το μάθημα χαλαρό αλλά και  ουσιώδες, φροντιστηριακό, όχι τυποποιημένο, όχι στεγνό.

Ας κάνουμε τους μαθητές κοινωνούς της όλης προσπάθειας.

Ας αξιοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες. Αν δεν ξέρουμε εμείς ξέρει ο νεώτερος συνάδελφος.

Ας μιλήσουμε με τους γονείς και τους μαθητές μας για την ουσία της εκπαίδευσης.

Ας οργανώσουμε από κοινού εκδηλώσεις, επισκέψεις και εκδρομές που θα έχουν, για κάθε χρονιά, ένα θέμα και ένα στόχο, που από κοινού θα έχουμε επιλέξει.

Αν χρειάζονται λεφτά και λείπουν, ας τα αναζητήσουμε στο Δήμο, στην κοινότητα, παντού, προκειμένου να γίνει η δουλειά.

Ας ελέγχουμε τις δράσεις μας κάθε μήνα και ας τις αξιολογούμε.

Ας ανεβάσουμε τη δουλειά μας, μαζί με τα παιδιά, σε blog του σχολείου μας, απ’ όπου ο καθένας μπορεί να τη δει και ας δεχτούμε την κριτική, ας συζητήσουμε.

Ας φέρουμε τη δημοκρατία μέσα στο σχολείο, τη συμμετοχική δράση και την αλληλεγγύη.

Αν γίνουν κάποια από αυτά το σχολείο θα αρχίσει να αλλάζει. Η δράση μας θα έχει συνέπειες, θα γίνει από μόνη της δύναμη πραγματικής ανατροπής. Γονείς και μαθητές θα νιώσουν ότι κάτι άλλο συμβαίνει, θα σταθούν και θα στήσουν αυτί, θα μας ακουμπήσουν.

Τα παιδιά μας είναι οι μαθητές και οι γονείς τους είμαστε εμείς οι δάσκαλοι. Αξίζει να το παλέψουμε.

Είναι καιρός να δούμε την πραγματικότητα και στη μέση εκπαίδευση

Τα σχολεία φέτος θα ανοίξουν μέσα σε καθεστώς γενικότερης οικονομικής και κυρίως πολιτιστικής κρίσης. Οι αλλαγές στη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού που νομοθέτησε το υπουργείο στοχεύουν αποκλειστικά στη μείωση του κόστους λειτουργίας του σχολείου, με το διορισμό λιγότερων εκπαιδευτικών. Ο κίνδυνος να ανοίξουν τα σχολεία χωρίς το απαραίτητο εκπαιδευτικό δυναμικό είναι ορατός κυρίως από το Νοέμβριο και μετά, όταν θα φύγουν και ουσιαστικά όσοι έχουν κάνει αίτηση συνταξιοδότησης. Η συνδικαλιστική ηγεσία και τα κόμματα που την καθοδηγούν  περιμένουν να σπεκουλάρουν πάνω στη δύσκολη κατάσταση, να οδηγήσουν τα πράγματα στα άκρα, ελπίζοντας να καρπωθούν τα γνωστά μικροκομματικά οφέλη. Ταυτόχρονα  θα κάνουν ότι μπορούν για να μην θιγούν τα κεκτημένα, δηλαδή οι χιλιάδες αποσπάσεις εκτός των σχολικών μονάδων, οι υπεράριθμοι με το μειωμένο ή μηδενικό ωράριο, η μη ανάληψη των υπερωριών κλπ. Είναι όμως όλα αυτά το κύριο πρόβλημα; Πιστεύω πως όχι. Δηλαδή πέρυσι που όλα αυτά δεν υπήρχαν, το σχολείο δούλεψε σωστά;

Χρόνια τώρα, η Αριστερά ασχολείται με τα επιφαινόμενα, με τους διορισμούς και τους μισθούς. Λες και αν είχαμε την μονιμοποίηση όλου του διδακτικού προσωπικού και διπλασιασμό των αποδοχών θα είχαμε και εκπαίδευση.  Σήμερα κινδυνεύουμε να αναγορεύσουμε ως κύρια αιτία της παθογένειας την πραγματικά άθλια συνδικαλιστική δραστηριότητα, την πραγματικά αντιδραστική δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία των εκπαιδευτικών. Ας υποθέσουμε ότι απαλλαχτήκαμε από όλα αυτά. Έχουμε αυτόματα και εκπαίδευση; Είναι η ίδια η δομή και η φιλοσοφία της μέσης εκπαίδευσης, που γεννά την ανάλογη υπαλληλική νοοτροπία, που διαμορφώνει την αντίστοιχη ΟΛΜΕ, αλλά και την αντίστοιχη διοίκηση και όλο το συρφετό που έχουν απαξιώσει το δημόσιο σχολείο. Σε ένα αντιπαραγωγικό σχολείο, που απλά δεν κάνει τίποτα από αυτά για τα οποία έχει ιδρυθεί, είναι αδύνατο να υπάρχουν παραγωγικές διοικήσεις και γόνιμες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Η δημόσια μέση εκπαίδευση, χρόνια τώρα, λειτουργεί τυπικά. Ουσιαστικά η γνώση παρέχεται στα φροντιστήρια. Γιατί δεν λέμε την πραγματικότητα; Προφανώς γιατί είμαστε και σεις και εγώ ως εκπαιδευτικοί μέρος του προβλήματος και είναι δύσκολο να δούμε τα πράγματα απέξω. Σίγουρα πολλοί δάσκαλοι πασχίζουν, αλλά το αποτέλεσμα άλλοι το καρπώνονται. Οι καλοί καθηγητές του σχολείου μένουν στη μνήμη των παιδιών ως ωραίοι και φιλικοί, ως καλοί άνθρωποι. Οι συνάδελφοι φροντιστές ή και εμείς οι ίδιοι ως φροντιστές ( να μην κρυβόμαστε) μένουν στη μνήμη τους ως αυτοί που τους «έβαλαν» στο πανεπιστήμιο.

Όλο το σύστημα της μέσης εκπαίδευσης από την 1^η Γυμνασίου έως της 3^η Λυκείου προετοιμάζει, κατανέμει και αξιολογεί τους μαθητές για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ. Τους παρέχει  και δεν τους διδάσκει, γνώσεις  για να αντιμετωπίσουν τις εισαγωγικές εξετάσεις. Και επειδή ο τρόπος παροχής είναι ανεπαρκής, αντικαθίσταται από το φροντιστήριο.  Ούτε τους μορφώνει, ούτε τους διαπαιδαγωγεί, ούτε τους γυμνάζει, ούτε τους προετοιμάζει για πολίτες. Ακόμα και οι βαθμοί μέσα στο σχολείο είναι ενδεικτικοί, πλαστοί. Ταυτόχρονα, για να συμπληρώνει ωράριο και να δίνει δουλειά και σε μερικές χιλιάδες απόφοιτους ΑΕΙ και ΤΕΙ, έχει ανακαλύψει και άλλα «μαθήματα» για να γεμίζει το πρόγραμμα. Αν εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι διδάσκουμε, για παράδειγμα, Γεωγραφία, μπορούμε να το πιστεύουμε, για τους μαθητές όμως το μάθημα δεν υπάρχει. Και επειδή το σύστημα, όπως είπαμε, και  κατανέμει, όσους και όσες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν την κούρσα, τους ρίχνει κατηγορία και τους στέλνει στα ΕΠΑΛ, δηλαδή στη Β εθνική και βάλε. Και εκεί όμως αφού διανύσουν ένα τυπικό κύκλο 3 χρόνων παίρνουν ένα πτυχίο ειδίκευσης που δεν αντιπροσωπεύει τίποτα, μα τελείως τίποτα.

Αν θέλουμε λοιπόν ως Αριστερά να παρέμβουμε στην εκπαιδευτική κρίση δεν πρέπει να μένουμε στον τύπο, αλλά να μπούμε στην ουσία.

Να αναζητήσουμε τη φιλοσοφία της μέσης εκπαίδευσης στη εποχή της πληροφορίας.

Να θέσουμε τους στόχους που πρέπει να έχει το δημόσιο σχολείο.

Να φτιάξουμε από την αρχή τη διάρθρωση που μπορεί να υπηρετήσει τους στόχους.

Να σχεδιάσουμε αναλυτικά προγράμματα και να γράψουμε ανάλογα σχολικά βιβλία.

Να επιλέξουμε τρόπους διδασκαλίας αξιοποιώντας και την τεχνολογία.

Να προτείνουμε προγράμματα επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.

Να σχεδιάσουμε τους χώρους μέσα στους οποίους θα συμβαίνει η κάθε δράση,

και το σημαντικότερο, γι’ αυτό το άφησα και τελευταίο

να αναζητήσουμε, μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες, τη δική τους θέση, στάση και συμμετοχή στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία. Να δούμε με πιο  τρόπο  αυτοί δεν θα είναι παθητικοί δέκτες, αλλά θα συμμετέχουν ουσιαστικά, όχι απαντώντας στις δικές ερωτήσεις μας, αλλά σε αυτές που οι ίδιοι θα βάζουν στους εαυτούς τους.

Με λίγα λόγια, σύντροφοι, ελάτε να επανασχεδιάσουμε το σχολείο και να το παρουσιάσουμε στην κοινωνία για δημόσια διαβούλευση.