Η κουλτούρα της αργομισθίας

 Tου Aποστολου Λακασα

Το πρόγραμμα Ολυμπιακής Παιδείας άρχισε να υλοποιείται από γυμναστές στα δημοτικά σχολεία και τα γυμνάσια το 2000 εν όψει της διοργάνωσης του 2004. Στόχοι του ήταν, μεταξύ άλλων, «να εμπνεύσει, να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει τους μαθητές, τους νέους στη διαμόρφωση συμπεριφορών και αξιών φιλίας, στην ανάπτυξη της συνεργασίας με σεβασμό στις αξίες του πλουραλισμού, της κατανόησης και της ειρήνης, στην ενίσχυση της αυτονομίας, της κριτικής σκέψης και της υπευθυνότητας» όπως έλεγαν οι σχετικές ανακοινώσεις της εποχής.
Το πρόγραμμα - μάθημα δεν ήταν υποχρεωτικό και ήταν εκτός του κυρίου ωραρίου. Βέβαια, αυτό -παρότι δεν ήταν το ιδεατό για τους εκπαιδευτικούς- δεν προκάλεσε αντιδράσεις των συνδικαλιστών γυμναστών. Και αυτό διότι το υπουργείο Παιδείας μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων προσλάμβανε γυμναστές (περί τους 1.700 ετησίως) ως αναπληρωτές, οι οποίοι με τον τρόπο αυτόν αποκτούσαν μόρια προϋπηρεσίας στην προσπάθειά τους να διοριστούν ως μόνιμοι.
Την περιπέτεια της Ολυμπιακής Παιδείας, η οποία μετά το 2004 εξελίχθηκε στα προγράμματα «Καλλιπάτειρα» και «Καλλιστώ» («με θεματικούς άξονες όπως η διαπολιτισμική εκπαίδευση και η άρση του κοινωνικού αποκλεισμού μέσω του αθλητισμού»!!!), και τη σπατάλη ευρωπαϊκών πόρων μού θύμισαν οι μηδενικές προσλήψεις γυμναστών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση για το προσεχές σχολικό έτος.
Η ουσία είναι ότι τα τελευταία χρόνια διαπιστώνονται ουκ ολίγες υπεραριθμίες εκπαιδευτικών σε σχολεία διαφόρων περιοχών, και μάλιστα γυμναστών. Ενδεικτικά, τον Φεβρουάριο του 2010 οι υπηρεσίες του υπ. Παιδείας διαπίστωσαν σε ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης δεκαεννέα (19) υπεράριθμους γυμναστές! Επίσης, μία άλλη εντυπωσιακή περίπτωση κατεγράφη την ίδια χρονιά στη Σάμο, όπου στα μέσα Νοεμβρίου υπήρχαν ακόμη ελλείψεις εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, στα σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν σε διοικητικές θέσεις, αποσπασμένοι εκτός νομού, μητέρες σε μακροχρόνια άδεια (ανατροφή, λοχεία κ.ά.). Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών κάθε εβδομάδα.
Το 2010 ξεκίνησε μια σημαντική προσπάθεια καταγραφής των πραγματικών κενών, ώστε να υπάρξει εξορθολογισμός του συστήματος. Φέτος, ελλείψει κονδυλίων, θα προσληφθούν συνολικά μόνο 225 εκπαιδευτικοί σε θέσεις μονίμων. Θα υπάρξουν ελλείψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία; Θα το υποστηρίξουν οι γνωστοί «αντιρρησίες», οι οποίοι ανεβάζουν τους πρώτους μήνες κάθε σχολικής χρονιάς την ίδια παράσταση: «Κενά». Το βέβαιο είναι ότι θα χρειαστεί σοβαρή οργάνωση από την πλευρά του υπ. Παιδείας για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων, τις οποίες σίγουρα θα εκμεταλλευθεί ο λαϊκισμός «της αργομισθίας».

Ρεπούση Vs Καλογήρου: 2 κείμενα για τα ΑΕΙ

Ο τρίτος δρόμος για την ανώτατη εκπαίδευση

Μαρία Ρεπούση   από τα Νέα

Η Ανανεωτική Αριστερά ήταν πάντα η Αριστερά του τρίτου δρόμου. Βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές υποστηρίζαμε πάντα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερες κοινωνικές και πολιτικές συναινέσεις. Μεταρρυθμίσεις που θα μεταβάλουν τις κοινωνικές δομές, τις κοινωνικές σχέσεις, τις νοοτροπίες, τις πρακτικές ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τα μεγάλα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, να δίνουν λύσεις αποτελεσματικές και κοινωνικά δίκαιες.

Ο τρίτος δρόμος στα πανεπιστήμια όπως και συνολικά στην κοινωνία δεν είναι ο εύκολος δρόμος. Λόγος πολύχρωμος και με αποχρώσεις, πιεζόταν και εξακολουθεί να πιέζεται από ακραίες λογικές που είμαι βέβαιη ότι θα αναγνωρίσετε σε κείμενα και σε λόγους συναδέλφων που δημοσιεύονται τελευταία στις εφημερίδες και φιλοξενούνται στα ΜΜΕ. Ακραίες φιλελεύθερες και τιμωρητικές προς τα πανεπιστήμια λογικές από τη μια που ορκίζονται στο όνομα του πρόσφατου νόμου και θεωρούν ιεροσυλία οποιαδήποτε διορθωτική κίνηση θα τον έκανε περισσότερο λειτουργικό ή αποδεκτό, ακραίες και στην ουσία, στο περιεχόμενο της μεταρρύθμισης και στους τρόπους προώθησής της.

Εκπορεύθηκαν κυρίως από το υπουργείο Παιδείας της κυβέρνησης Παπανδρέου και υποστηρίχθηκαν από λιγοστούς πανεπιστημιακούς. Από την άλλη, ακραίες καταγγελτικές και αρνητικές σε κάθε μεταρρύθμιση λογικές και συμπεριφορές που διακηρύσσουν τη μη εφαρμογή του νόμου και αρνούνται κάθε αλλαγή που θα μπορούσε να κλονίσει τις εγκατεστημένες εξουσίες μέσα στα πανεπιστήμια. Ηταν οι γνωστές δυναμικές μειοψηφίες που είχαν την πολιτική κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων «δημοκρατικών» δυνάμεων.

Στο Κοινοβούλιο στην πρόσφατη διαδικασία βελτίωσης του νόμου 4009 και προκειμένου να κρατηθεί υψηλά το καταγγελτικό φρόνημα, ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε μάλιστα στο σημείο να καταψηφίσει και τις προτάσεις της φίλα προσκείμενής του παράταξης στα πανεπιστήμια. Και από τις δυο πλευρές, έγινε φανερό ότι δεν ενδιαφέρονται για τα πανεπιστήμια αλλά για την ενίσχυση της όποιας «εκσυγχρονιστικής» ή «αντισυστημικής» φυσιογνωμίας τους και την καταγραφή τους στο νέο πολιτικό τοπίο.

Οι δύο αυτές λογικές με τις αντίστοιχες πρακτικές μέσα στα πανεπιστήμια έφεραν την κατάσταση σε αδιέξοδο. Δεν μπορούσε τίποτα να προχωρήσει. Οχι μόνον η μεταρρύθμιση. Δεν μπορούσαν ν' ανοίξουν τα πανεπιστήμια τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Με βάση τον νόμο, 31 Αυγούστου 2012, παύονταν όλες οι διοικήσεις, ενώ σε κανένα πανεπιστήμιο δεν είχε εκλεγεί Συμβούλιο Διοίκησης για να αναλάβει καθήκοντα. Ηταν αναγκαία μια πολιτική καταρχήν παρέμβαση που θα επέτρεπε την αποκατάσταση της επικοινωνίας ανάμεσα στην Πολιτεία και στα πανεπιστήμια και αντίστοιχες νομοθετικές ρυθμίσεις που θα έδιναν το πράσινο φως για την αποκατάσταση της ομαλότητας και την εφαρμογή των νόμων. Μαζί τους μια σειρά διορθωτικές κινήσεις που επιβάλλονταν από δυσλειτουργίες του ν. 4009. Αυτό έγινε.

Η Δημοκρατική Αριστερά στήριξε αυτήν την πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας. Τη στήριξε με μοναδικό γνώμονα το ενδιαφέρον της για τα πανεπιστήμια και την κοινωνία. Εκανε τεκμηριωμένα τις προτάσεις της, υπέβαλε τροπολογίες, διόρθωσε μέχρι την τελευταία στιγμή άρθρα του νομοσχεδίου που κατέθεσε ο υπουργός. Ηταν εκεί και συμμετείχε ανοίγοντας τον τρίτο δρόμο για τα πανεπιστήμια. Εκανε αυτό που έχει υποσχεθεί στους πολίτες. Να είναι όπου την καλεί το δημόσιο συμφέρον και όχι οι κομματικές σκοπιμότητες. Θα αφήσει στους άλλους τις κραυγές για το περιεχόμενο αυτής της πρωτοβουλίας. Εμείς θα περιμένουμε να καρπίσει ο κόπος μας. Να κάνουν τα πανεπιστήμια σωστά τη δουλειά για την οποία τα χρηματοδοτούν οι έλληνες πολίτες. Να παράγουν και να διαχέουν τη γνώση. Να διασφαλίζουν τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Να ενισχύουν τον δημοκρατικό μας πολιτισμό. Να συμβάλλουν για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας.

Η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτής Α' Πειραιά, υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας και Ερευνας της ΔΗΜΑΡ

Μάχη με τις δυνάμεις της ακινησίας

του Ορέστη Καλογήρου     από τα Νέα

Η μάχη για το «πανεπιστημιακό» υπήρξε η «μητέρα όλων των μαχών» μεταξύ αυτών που θέλουν να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα και των πρεσβευτών της ακινησίας. Χαρακτηριστικό και βαθιά συμβολικό παράδειγμα η Θεσσαλονίκη, όπου με τη μεριά της προόδου τάχθηκε ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης και με τη μεριά της αντίδρασης ο πρύτανης του ΑΠΘ.

Η κυβερνητική αντιμεταρρύθμιση προκάλεσε βαθιά απογοήτευση στην κοινωνία. Ο νόμος 4009/2011 αποτέλεσε ένα μεγάλο στοίχημα. Απέκτησε εμβληματικά χαρακτηριστικά σε μεγάλα τμήματα πολιτών, που ασφυκτιούν εδώ και πολλά χρόνια στο περιβάλλον της εσωστρέφειας, της μετριοκρατίας και της απομόνωσης από τις διεθνείς αναζητήσεις. Αποτέλεσε μέτρο για το κατά πόσο η χώρα είναι μεταρρυθμίσιμη. Υπήρξε δείκτης εξόδου από τη βαθιά πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική κρίση. Οχι τόσο για το αν προέβλεπε εκλογή ή διορισμό του κοσμήτορα, ενίσχυση της σχολής έναντι του τμήματος, πλειοψηφία των εσωτερικών έναντι των εξωτερικών μελών του Συμβουλίου. Αλλά γιατί δημιούργησε την προσδοκία ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο θα έσπαζε τον φαύλο κύκλο του κομματικού εναγκαλισμού και του φατριασμού, για να μπορέσει να αναδείξει τις τεράστιες δυνατότητές του. Γιατί πρόβαλε την, έστω και υπερβολικά αισιόδοξη, προοπτική ότι με συντεταγμένο τρόπο, με βαθιές τομές και μεταρρυθμίσεις η χώρα θα βρει τον βηματισμό της.

Ενας έξυπνα καλλιεργημένος μύθος προσπάθησε να πείσει ότι η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών ήταν αντίθετοι στον νόμο. Στην πραγματικότητα αντίθετοι ήταν πανεπιστημιακοί, κομματικά στελέχη περιχαρακωμένα στις ιδεοληψίες τους, συνδικαλιστές που δεν εκπροσωπούν πάνω από το 1%-2% των συναδέλφων τους και μια νέα «γενιά» πρυτάνεων, που παρουσιάζει για πρώτη φορά τόσο σφιχτό εναγκαλισμό με το κομματικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο.

Πρόκειται για ομάδες που έχουν αναπτύξει αισθήματα ιδιοκτησίας του δημόσιου πανεπιστημίου και έχουν αυτοαναγορευτεί σε «προστάτες» του. Πρόκειται για ομάδες που αντιδρούν σχεδόν επί μία δεκαετία στην παραμικρή αλλαγή, προσπαθώντας να κρατήσουν το ελληνικό πανεπιστήμιο καθηλωμένο στα, κατά τεκμήριο χαμηλά, προσωπικά τους επιστημονικά στάνταρ. Η νεολαία και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλη μια χαμένη δεκαετία. Το πανεπιστήμιο χρηματοδοτείται από το υστέρημα της ελληνικής οικογένειας. Αργά ή γρήγορα, η ίδια η κοινωνία θα θέσει και πάλι επιτακτικά το «πανεπιστημιακό». Θα απαιτήσει πτυχία με αξία, έρευνα που παράγει καινοτομία, πανεπιστήμια που θα μπορούν να προσφέρουν στην προικισμένη νεολαία, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων στρωμάτων, υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Η «μάχη» για την αναβάθμιση του πανεπιστημίου δεν τελείωσε.

Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής στο ΑΠΘ

Κακοί οιωνοί για τον «Καλλικράτη» στα ΑΕΙ

Tου Aποστολου Λακασα από Καθημερινή

Η Aιδηψός ζητούσε Τμήμα Iαματικού Tουρισμού.Τα Γρεβενά ήθελαν Σχολή Δασοπονικών Eπιστημών και Φυσικών Πόρων. Το Αργος προτιμούσε Τμήμα Tεχνολογίας Θεάματος και τις Oπτικοακουστικές Tέχνες. Κάποια στιγμή κατετέθη αίτημα για Τμήμα Μηχανολογίας και Οδήγησης στην Κορινθία. Ουκ ολίγα ήταν τα αιτήματα που έφταναν στο υπουργείο Παιδείας από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και τα πρώτα χρόνια της επομένης. Πολλά ικανοποιήθηκαν με μόνο κριτήριο τη μικροκομματική στόχευση και κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, ενώ υπήρξε και περίπτωση τμήματος (στο Παν. Αιγαίου) που εγκαταλείφθηκε παρότι εξαγγέλθηκε πομπωδώς από δύο υπουργούς (Παιδείας και Αιγαίου) και στη θέση του ιδρύθηκε άλλο. Η λειτουργία των νέων τμημάτων στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στα ευρωπαϊκά κονδύλια. Μόνο κατά την πρώτη φάση διεύρυνσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης την τετραετία 1998 - 2001 ιδρύθηκαν 77 τμήματα - 46 πανεπιστημίων και 31 TEI. Και το πανηγύρι συνεχίστηκε. Ετσι, η Ελλάδα σήμερα έχει 24 πανεπιστήμια και 15 ΤΕΙ (δηλαδή σχεδόν 40 ΑΕΙ σε μία χώρα 10 εκατ. ανθρώπων), με συνολικά 500 τμήματα. Ομως, ήδη από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας (από τον Σεπτέμβριο του 2004) άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα στα Τμήματα, που είχαν ιδρυθεί πρώτα στη σειρά (δηλαδή, την περίοδο 1998 - 2001). Και αυτό διότι τότε ολοκληρώθηκε η φάση χρηματοδότησής τους από την Ε.Ε. και πλέον η λειτουργία τους βάρυνε τον κρατικό προϋπολογισμό. Από τότε ενισχύθηκαν οι ενστάσεις για τη διεύρυνση της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οχι μόνο ως προς τη διασπάθιση κονδυλίων, αλλά και ως προς την ποιότητα των νέων τμημάτων. Διότι η δημιουργία τους σε κάθε περιφερειακή πόλη μπορεί να δημιουργούσε κύμα «χειμερινού τουρισμού» από φοιτητές (αντίστοιχο με εκείνο των στρατοπέδων), όμως μπορεί να υπάρξει πανεπιστημιακή οντότητα υπό τέτοιες συνθήκες; Mε ποιες αίθουσες, ποια εργαστήρια, βιβλιοθήκες, διδάσκοντες; Oύτε λόγος δε για φοιτητικές εστίες, αφού άλλωστε ο στόχος ήταν οι φοιτητές να στεγασθούν, έναντι υψηλού αντιτίμου, στις ντόπιες γκαρσονιέρες. Kαι με την «αξία» των πτυχίων τι γίνεται; Επί υπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου άρχισε να γίνεται λόγος για χωροταξική αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η επόμενη «σκηνή» στην κωμωδία ήταν η... λειτουργία νέων τμημάτων επί υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη. Σήμερα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος εξήγγειλε «Καλλικράτη στα ΑΕΙ». Πώς; Με διάλογο και επιστημονικά κριτήρια υπόσχεται ο υπουργός. Δηλαδή με αξιολόγηση των υπαρχόντων τμημάτων; Οι φοιτητοπατέρες που συνήθως τα «σπάνε» σε κάθε προσπάθεια αξιολόγησης θα ερωτηθούν; Και εάν όλοι βγουν «άριστοι»; Πώς θα επιλεγούν τα τμήματα προς κατάργηση ή συγχώνευση; Με κλήρωση; Η νέα ηγεσία του υπ. Παιδείας γνωρίζει καλά, καθώς απαρτίζεται από πανεπιστημιακούς, ότι τα τμήματα με ελάχιστους μίνιμους διδάσκοντες έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα. Διασφαλίζοντας, λοιπόν, τις θέσεις εργασίας όλων, ας πάρει σταράτες αποφάσεις. Η πρόσφατη ιστορία είναι κακός οιωνός ότι μία τυχόν διαδικασία διαβούλευσης θα αποτελέσει όχημα ώστε να τεθεί το θέμα στις ελληνικές καλένδες. Μακάρι οι φόβοι αυτοί να διαψευσθούν. Περισσότερες πληροφορίες και ΕΔΩ

Σημεία και... παράδοξα στα ΑΕΙ

από το ΒΗΜΑ

Στην ανώτατη εκπαίδευση λειτουργούν σήμερα 499 τμήματα, εκτός των Στρατιωτικών Σχολών. Από αυτά τα 286 ανήκουν σε ΑΕΙ και τα 213 σε ΤΕΙ. Τη δεκαετία 1999-2009, περίοδο ροής κοινοτικών κονδυλίων, ιδρύθηκαν περίπου 100 νέα τμήματα. Σήμερα, 24 ΑΕΙ εκτείνονται σε 36 πόλεις και 16 ΤΕΙ σε 40 πόλεις και κωμοπόλεις. Οσα εδρεύουν σε Αττική, Πάτρα, Iωάννινα, Κέρκυρα και Χανιά έχουν τη «βάση» τους σε μία πόλη, ενώ τα υπόλοιπα εκτείνονται σε δύο ως έξι πόλεις. Στα περισσότερα συχνά οι πτυχιούχοι αποτελούν το 30% των εγγραφομένων - οι υπόλοιποι δεν φτάνουν στο πτυχίο.

Τμήματα και παρακλάδια... παντού

«Θα έπρεπε να κλείσουν τα μισά τμήματα των πανεπιστημίων», λέει στο «Βήμα» ο μαθηματικός και εκπαιδευτικός αναλυτής κ. Στρατής Στρατηγάκης. Και με τη «γλώσσα» των αριθμών εξηγεί ότι στην Ελλάδα έχουμε:

• Τρία τμήματα «Επιστήμης των υλικών», Ιωάννινα, Κρήτη και Πάτρα, όταν το αντικείμενο σχετίζεται με το πεδίο της Χημείας και θα μπορούσε να αποτελέσει απλή κατεύθυνση ή μεταπτυχιακό πρόγραμμα σε κάποιο τμήμα Χημείας.

• Δύο πανεπιστημιακά τμήματα Τουριστικών Επιχειρήσεων (στον Πειραιά και στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου), ενώ το αντικείμενο διδάσκεται σε αντίστοιχα τμήματα των ΤΕΙ. Αντιθέτως, δεν έχουμε πανεπιστημιακό τμήμα για τον σχεδιασμό της στρατηγικής του τουρισμού.

• Ισάριθμους εισακτέους κάθε χρόνο στα τμήματα νηπιαγωγών και δασκάλων, ενώ οι μεν πρώτοι απασχολούν παιδιά για έναν χρόνο και οι δεύτεροι για έξι χρόνια οπότε προφανώς η αναλογία σε πτυχιούχους θα έπρεπε να είναι το 1/3 νηπιαγωγοί και τα 2/3 δάσκαλοι.

• Τέσσερα τμήματα με βαλκανικές και σλαβικές σπουδές (Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Θράκη, Αθήνα).

• Στη Βιολογία τμήματα-παρακλάδια (Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών στα Ιωάννινα, Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας στη Λάρισα, Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής στην Αλεξανδρούπολη), που αποτελούν εξειδίκευση της επιστήμης και θα μπορούσαν να είναι μία κατεύθυνσή της σε ένα από τα τέσσερα τμήματα Βιολογίας ή ένα μεταπτυχιακό τους πρόγραμμα. - Τμήμα Στατιστικών και Αναλογιστικών - Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου που παράγει μαθηματικούς που δεν είναι... μαθηματικοί, αλλά οικονομολόγοι και ασχολούνται με τα μαθηματικά στην Οικονομία.

• Στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης δύο χωριστά τμήματα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού.

• Στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ένα Τμήμα Οικονομικών και ένα Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών, καθώς και ένα Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και ένα τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας.

• Στο Πανεπιστήμιο Πειραιά ένα Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και ένα Τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης.

• Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ξεχωριστά τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Μάρκετινγκ και Διοίκησης Διαδικασιών και Διοικητικής Τεχνολογίας.

Το ξήλωμα του νόμου άρχισε, εκλογές έρχονται

ΡΕΠΟΡΤΑΖ:esos.gr
Οι εκλογές Κοσμητόρων, Προέδρων και Διευθυντών Τομέων θα γίνουν κατά την προ του Ν.4009 νομοθεσία.
Αυτό ανακοίνωσε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας στην Επιτροπή για την επανεξέταση του νόμου πλαισίου για τα ΑΕΙ που συνεδρίασε σήμερα στο υπουργείο Παιδείας.

Ε Θ Ν Ι Κ Ο Μ Ε Τ Σ Ο Β Ι Ο Π Ο Λ Υ Τ Ε Χ Ν Ε Ι Ο
Γ Ρ Α Φ Ε Ι Ο Π Ρ Υ Τ Α Ν Η
Ηρώων Πολυτεχνείου 9, Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου,15780, τηλ. 210 772 2047, fax: 210 7722048 e-mail: ssimop@central.ntua.gr
Αθήνα, 23 Απριλίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Όπως μας ενημέρωσε ο Πρύτανης του Ιδρύματος ο οποίος συμμετέχει στην «Ομάδα Εργασίας με σκοπό να συντάξει πόρισμα για τη διευθέτηση θεμάτων που αφορούν στην πλήρη εφαρμογή του Νόμου για τα Α.Ε.Ι.», εκ μέρους του ΥΠΔΒΜΘ ανακοινώθηκε ότι οι εκλογές Κοσμητόρων, Προέδρων και Διευθυντών Τομέων θα γίνουν κατά την προ του Ν.4009 νομοθεσία.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ

Το πανεπιστήμιο της ανομίας, του Μάνου Ματσαγγάνη

Του Μανου Ματσαγγάνη* Καθημερινή

Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι βαριά άρρωστο: λειτουργεί σε ένα θεσμικό κενό, και σε μια ατμόσφαιρα διάχυτης ανομίας. Το θεσμικό κενό προκύπτει από την απροθυμία των πολιτικών δυνάμεων να υποστηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις που (υποτίθεται ότι) προτείνουν, καθώς και από την αδυναμία του κράτους να εφαρμόσει τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή.

Ο νόμος Γιαννάκου προσέκρουσε στη λυσσαλέα αντίδραση των φοιτητικών παρατάξεων της Αριστεράς, καθώς και όσων πανεπιστημιακών πρόσκεινται σε αυτές. Οι τελευταίοι όμως ηττήθηκαν όταν η πλειοψηφία των διδασκόντων, που τάσσονται υπέρ της μεταρρύθμισης, αποφάσισαν να ενεργοποιηθούν στους συλλόγους τους. Ο βασικός λόγος για τον οποίο ο νόμος Γιαννάκου δεν εφαρμόστηκε ήταν άλλος: η υπονόμευσή του εκ των ένδον, αφενός από τη φοιτητική παράταξη της Ν.Δ. και αφετέρου από την ίδια την κυβέρνηση Καραμανλή. Η πρώτη είδε τη μείωση της επιρροής των φοιτητών στους θεσμούς διοίκησης των πανεπιστημίων ως απειλή για το σύστημα πελατειακών σχέσεων στο οποίο (και αυτή) πρωταγωνιστεί. Η δεύτερη αποφάσισε ότι η υπόθεση του βιβλίου Ιστορίας, καθώς και η άρνηση της κ. Γιαννάκου να υποκύψει στις πιέσεις του εθνικιστικού μπλοκ, είχαν κάνει την παραμονή της στο υπουργείο ασύμφορη.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου ήταν θεωρητικά ισχυρότερος, αφού ψηφίστηκε από μια ευρύτερη πλειοψηφία βουλευτών. Ομως δεν κατάφερε να πείσει παρά μόνο ένα υποσύνολο των εν δυνάμει υποστηρικτών του μεταξύ των πανεπιστημιακών. Και πάλι, αυτό δεν αρκεί για να δικαιολογήσει (ούτε καν να εξηγήσει) τη μη εφαρμογή του: σε μια ευνομούμενη πολιτεία, υπάρχει περιθώριο για μια συντεταγμένη αναθεώρηση όσων πτυχών μιας μεταρρύθμισης κρίνονται ανεφάρμοστες ή ατελέσφορες. Οχι, το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις, που στα λόγια υποστήριξαν τη μεταρρύθμιση, έχασαν γρήγορα το ενδιαφέρον τους γι’ αυτή. Και φαίνεται ότι αυτό ισχύει και για την ίδια την κ. Διαμαντοπούλου.

Η βίαιη διάλυση των εκλογών για συμβούλια διοίκησης από τις γνωστές ομάδες της άκρας Αριστεράς συνέβαλε φυσικά στη γενική παράλυση. Ομως, ο ρόλος των επεισοδίων θα ήταν λιγότερο καθοριστικός, εάν οι πολιτικές δυνάμεις που υποτίθεται ότι αντιτάσσονται στη βία δεν την εκμεταλλεύονταν για την προώθηση της δικής τους αντιμεταρρυθμιστικής ατζέντας.

Με αυτά και με αυτά, το πανεπιστήμιο κινδυνεύει να αναδειχθεί σε έναν από τους πιο εμβληματικούς θεσμούς της Ελλάδας της κρίσης. Ενας θεσμός όπου οι νόμοι όχι μόνο παραβιάζονται χωρίς συνέπειες από οποιονδήποτε νομίζει ότι θίγεται από αυτούς, αλλά επίσης περιφρονούνται τόσο από τη νομοθετική όσο και από την εκτελεστική εξουσία. Πώς αλλιώς εξηγείται η άρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων να επιβάλλουν τη μεταρρύθμιση που ψήφισαν στη Βουλή; Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η άνεση με την οποία ο νέος υπουργός Παιδείας (και, ιδίως, Θρησκευμάτων) επιλέγει ποιες διατάξεις εφαρμόζει και ποιες όχι;

Κάπως έτσι πορευόμαστε προς τις εκλογές. Με πολιτικούς που υπόσχονται να βγάλουν τη χώρα από την οξύτερη κρίση της πρόσφατης Ιστορίας της, ενώ στην πραγματικότητα παραμένουν προσκολλημένοι στις πιο καθυστερημένες αντιλήψεις του 19ου αιώνα.

* Ο κ. Μάνος Ματσαγγάνης διδάσκει Κοινωνική Πολιτική και Δημόσια Οικονομική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι υποψήφιος βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς στην Α΄ Αθηνών.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΩΝ ΑΕΙ

Ανοικτή επιστολή του Συνδέσμου Καθηγητών ΑΠΘ προς τον Πρωθυπουργό

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, όπως και η υπόλοιπη κοινή γνώμη της χώρας, παρακολουθούν εμβρόντητοι την προσπάθεια του Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, κυρίου Μπαμπινιώτη, μεπρόσχημα την καλύτερη εφαρμογή του νόμου 4009/2011 (ενός νόμου που ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τη Βουλή των Ελλήνων, αφού προηγουμένως αποτέλεσε αντικείμενο ευρείας συζήτησης για περισσότερο από ένα χρόνο), να ανατρέψει τις βασικές δομές του. Ο κ. Μπαμπινιώτης, με άρθρα και δηλώσειςτου, αλλά και με την παραίτησή του από την οργανωτική επιτροπή για την εκλογή του Συμβουλίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, είχε ήδη αντιταχθεί στο νέο θεσμικό πλαίσιο. Δυστυχώς, και από τη νέα του θέση επέλεξενα καταστρατηγήσει το νόμο με πρόσχημα την αποκατάσταση της ηρεμίας και της συνεννόησης στα Πανεπιστήμια.

Η επιτροπή την οποία σύστησε πρόσφατα ο κ. Μπαμπινιώτης για να προτείνει τροποποιήσεις του νέουνόμου αποτελείται κυρίως από Πρυτάνεις που έχουν αντιταχθεί στο σύνολο και στη φιλοσοφία του νόμου,έχοντας άλλωστε προσφύγει στο ΣτΕ κατά θεμελιακών διατάξεών του. Η ανακοίνωση του Προεδρείου τηςΣυνόδου των Πρυτάνεων ότι «συγκροτήθηκε μεικτή Επιτροπή, που σύντομα θα υποβάλει προτάσεις, αναφορικά με τις δυσλειτουργίες του Νόμου 4009/2011 για ορισμένες από τις οποίες, ως γνωστόν, σύσσωμα τα ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν ήδη προσφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας» δεν αφήνει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που επιχειρείται. Ούτε καν την απόφαση του ΣτΕ επί της προσφυγής δεν περίμενε ο κ. Μπαμπινιώτης πρινανακοινώσει την πρόθεσή του να «μεταρρυθμίσει» το νόμο. Προβάλλει ως επιχείρημα για την αλλαγή τουνόμου την αδυναμία του να εφαρμοστεί μέχρι σήμερα στα περισσότερα ΑΕΙ παραβλέποντας, ωστόσο, ότι υ-πεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι ίδιοι οι Πρυτάνεις και οργανωμένες μειοψηφίες φοιτητών και καθηγητών που απορρίπτουν συνολικά το νόμο, γιατί χάνουν βασικά προνόμια που τους εξασφάλιζε το προηγούμενο καθεστώς. Δεν είναι δυνατό να καλούνται οι Πρυτάνεις που πρωτοστατούν στη μη λειτουργία του νόμου να υπο-βάλουν προτάσεις για τις «δυσλειτουργίες» του. Παραβλέπει επίσης ο κ. Μπαμπινιώτης ότι η υποτιθέμενηαδυναμία εφαρμογής του νόμου οφείλεται στη βία που ασκήθηκε και ασκείται προκειμένου να ματαιωθούνοι εκλογές για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών των Συμβουλίων των Πανεπιστημίων και να εμποδιστεί ηαυθεντική έκφραση της θέλησης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Σε κάθε περίπτωση, ενδεχόμενη τροποποί-ηση ορισμένων διατάξεων του νόμου προϋποθέτει την εφαρμογή του, ώστε να εντοπιστούν στην πράξη οιδυσλειτουργίες που θα προκύψουν από την υλοποίηση των προβλέψεων του.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Στοιχειώδης υποχρέωση κάθε ευνομούμενης Πολιτείας είναι να εφαρμόζει τους νόμους που η ίδια θεσπίζει και, πολύ περισσότερο, τους νόμους που με διακομματική συναίνεση κι ευρύτατη πλειοψηφία ψηφίζει το Κοινοβούλιο. Διαφορετικά δίνει το μήνυμα ότι στην κοινωνία επικρατεί η ανομία, η δύναμη του ισχυρού και η συντεχνιακή λογική. Και αν αυτό το μήνυμα εκπέμπεται από τα Πανεπιστήμια, από έναν κατεξοχήν πνευματικό χώρο, τότε τα πράγματα για μια τέτοια κοινωνία είναι δυστυχώς πολύ χειρότερα. Για το λόγο αυτόν καλούμε εσάς και την κυβέρνησή σας να στηρίξετε, σε πρακτικό επίπεδο, το νέο θεσμικό πλαίσιο των ΑΕΙ, μακριάα πό τις γνωστές παλινωδίες και αμφισημίες που χαρακτηρίζουν χειρισμούς μικροπολιτικού τύπου. Ας πάψει επιτέλους η ανομία να κυριαρχεί στα ελληνικά ΑΕΙ.

Σύνδεσμος Καθηγητών ΑΠΘ (www.syndesmosauth.gr)